هولتر 24 ساعته قلب

هولتر 24 ساعته قلب چه چیزی را نشان می دهد؟

هولتر مانیتورینگ قلب چیست؟

در این روش یک دستگاه الکتریوکاردیوگرام (ECG) کوچک به بدن وصل شده و قلب را در طول فعالیت‌های روزانه پایش می‌کند. برای تشخیص مشکلات قلبی معمولا از ECG استفاده می‌شود که تصویری از فعالیت الکتریکی قلب ایجاد می‌کند. اگر این روش کافی نباشد مانتورینگ هولتر 24 ساعته درخواست می‌شود.

روش استفاده از این دستگاه مانند دستگاه ECG است. این دستگاه کوچک تارهای الکتریکی نازک با الکترودهایی دارد که به نواحی مختلف قفسه سینه وصل می‌شود. بسته به شدت و دفعات علائم می‌توان پایش 12 ساعته، 24 ساعته و 48 ساعته انجام داد. در صورت علائم زیر از پایش هولتر قلب استفاده می‌شود:

بسیار از مشکلات قلبی زمانی رخ می‌دهد که بیمار در مطب پزشک نیست. پس یکی از مزایای پایش هولتر این است که هر زمانی که مشکلی باشد آن را ثبت می‌کند.

همچنین، این دستگاه مشکلات قلبی بیماران قلبی را در طول روز ثبت می‌کند که به مراتب راحت‌تر از بستری شدن و ثبت این مشکلات در بیمارستان است. یکی از موارد دیگر استفاده از دستگاه پایش هولتر 24 ساعته قلب بررسی پاسخ به داروهای تجویز شده برای مشکلات قلبی است.

نحوه استفاده از هولتر قلب

هولتر مانیتورینگ قلب

استفاده از هولتر مانیتورینگ قلب ساده است. دستگاه را می‌توان به راحتی در دست نگه داشت یا دور گردن یا مچ دست انداخت. الکترودهایی به بدن وصل شده که از طریق سیم‌های الکترونیکی بنام لید به دستگاه اصلی متصل هستند. تکنسین الکترودها را با استفاده از ژل چسبنده‌ای به پوست وصل کرده و در صورت نیاز موهای محل مورد نظر را شیو می‌کند.

فلز موجود در الکترودها سیگنال‌های فعالیت قلبی را دریافت کرده، به دستگاه ارسال کرده و این سیگنال‌ها توسط دستگاه ثبت می‌شود. در صورت افتادن یا شل شدن الکترودها باید آن‌ها را دوباره نصب کرد که پزشک نحوه این کار را به بیمار یاد می‌دهد.

نکات مهم درباره هولتر 24 ساعته قلب

پزشک مراحل کار را به شما توضیح می‌دهد. نکات زیر را رعایت کنید تا نتیجه اشتباه نشود و نیاز به تکرار تست نباشد.

عوارض استفاده از دستگاه هولتر مانیتورینگ قلب

این تست کاملا غیرتهاجمی است و خطری ندارد. تنها خطر احتمالی ناراحتی پوستی در قسمت اتصال الکترودهاست. اگر به چسب یا ژل حساسیت دارید به پزشک اطلاع دهید تا از ماده دیگری برای اتصال استفاده شود.

نتیجه استفاده هولتر قلب

پس از انجام تست به پزشک مراجعه کنید تا دستگاه را از شما جدا کند. یادداشت‌های خود را به پزشک تحویل دهید. پزشک نتیجه ثبت دستگاه و یادداشت‌ها را بررسی کرده و مشکلات قلبی احتمالی، علائم و علل بالقوه و حتی مشکلاتی که به دلیل مصرف دارو ایجاد شده را تشخیص می‌دهد. گاهی نتیجه قطعی پس از 1 الی 2 هفته آماده می‌شود.

پس از تشخیص گزینه‌های درمانی مطرح می‌شود. اگر هم‌ اکنون تحت درمان هستید در صورت نیاز دوز دارو تنظیم شده یا دارو تغییر می‌یابد.

گاهی تشخیص پس از انجام پایش هولتر هم ممکن نیست. یعنی ممکن است بیمار در طول آن روز اصلا علامتی نداشته باشد یا دستگاه هیچ فعالیت غیرطبیعی را ثبت نکرده باشد. در این صورت نیاز به انجام تست‌های دیگر است. شاید هم پزشک درخواست پایش هولتر طولانی‌تری را بدهد.

هولتر مانیتورینگ بی‌سیم و ECG امکان انجام پایش قلبی طولانی‌مدت‌تر را فراهم می‌کند. در آخر با اینکه ممکن است تحمل 24 ساعته هولتر مانیتورینگ کمی سخت باشد، اما اطلاعات حیاتی از وضعیت قلبی در اختیار پزشک می‌گذارد.

بی حسی اپیدورال

همه چیز درباره زایمان طبیعی با اپیدورال

دانستن انواع بی‌حسی‌های اپیدورال، نحوه تزریق آنها و مزایا و خطرات هر یک در تصمیم‌گیری بهتر برای استفاده از این ماده در طی زایمان به شما کمک خواهد کرد.

بی حسی اپیدورال چیست؟

بی‌حسی اپیدورال نوعی بی‌حسی موضعی برای کاهش درد (بی‌دردی و نه بی‌هوشی) در منطقه خاصی از بدن است که به کاهش حس درد می‌انجامد. در این نوع بی‌حسی ایمپالس‌هایی که از بخش پایینی کمر می‌آیند بلوکه شده که به کاهش حس در نیم‌تنه پایین بدن می‌انجامد.

داروهای اپیدورال دسته‌ای از بی‌حسی‌ها موضعی مانند بوپیواکائین، کلروپروکائین و لیدوکائین هستند و به منظور کاهش دوز بی‌حسی موضعی معمولا در ترکیب با مخدرهایی مانند فنتانیل و سوفنتانیل بکار برده می‌شوند. در این حالت کاهش درد با کمترین عارضه ایجاد می‌شود.

به منظور افزایش مدت اثر داروهای اپیدورال و ثابت نگه داشتن فشار خون مادر، این داروها در ترکیب با اپی‌نفرین، فنتانیل، مورفین و کلونیدین استفاده می‌شوند.

بی حسی اپیدورال چگونه انجام می شود؟

قبل از آغاز زایمان مایعات داخل وریدی (IV) معمولا در حد 1 تا 2 لیتر دریافت می‌شود. سپس متخصص بی‌هوشی، زنان و زایمان یا تکنسین بی‌هوشی داروی اپیدورال را تزریق می‌کند. در این روند از شما خواسته می‌شود که وقتی به پهلوی چپ یا در حالت نشسته هستید، کمرتان را خم کنید و ثابت بمانید. این حالت در پیشگیری از ایجاد مشکلات و افزایش اثر اپیدورال بسیار مهم است.

با یک محلول ضدعفونی‌کننده محل تزریق ضدعفونی شده و بخش کوچکی از کمر با بی‌حسی موضعی بی‌حس می‌شود. سپس از طریق یک سوزن، یک لوله به ناحیه اپیدورال وارد شده و سوزن خارج می‌شود. دارو از طریق لوله به صورت دوره‌ای یا مداوم تزریق می‌شود. لوله به کمر چسب زده می‌شود تا از ناحیه اپیدورال خارج نشود.

انواع بی حسی اپیدورال

امروزه از دو نوع اپیدورال استفاده می‌شود که در دوز و ترکیبات تفاوت دارند:

اپیدورال معمولی

پس از قرار دادن لوله در ناحیه اپیدورال ترکیبی از بی‌حسی و مخدر توسط یک پمپ یا با تزریق‌های دوره‌ای در فضای اپیدورال وارد می‌شود. مخدری مانند فنتانیل یا مورفین برای جایگزینی با دوز زیاد بی‌حسی‌هایی چون بوپیواکائین، کلروپروکائین و لیدوکائین هم داده می‌شود تا عوارض بی‌حسی کاهش یابد. در مورد استراحت و غذا خوردن طبق قانون بیمارستان عمل کنید.

اپیدورال نخاعی ترکیبی (CSE) یا اپیدورال حرکتی

در این روش دوز اولیه مخدر، بی‌حسی یا ترکیبی از هر دو زیر غشای خارجی نخاع و داخل فضای اپیدورال (ناحیه اینتراتکال) تزریق می‌شود. متخصص بی‌هوشی سوزن را به عقب کشیده و به فضای اپیدورال وارد می‌کند، لوله‌ای وارد سوزن کرده، سوزن را خارج می‌کند و لوله را در جایش فیکس می‌کند. این کار آزادی حرکتی و امکان تغییر حالت به بیمار می‌دهد. در این روش، اگر تزریق اینتراتکال کافی نباشد، هر زمانی که نیاز به اپیدورال باشد می‌توانید درخواست دهید. برای حرکت کردن و خوردن و نوشیدن طبق قانون بیمارستان عمل کنید. پس از استفاده از این داروها قدرت عضلانی، تعادل و واکنش کاهش می‌یابد. این نوع اپیدورال 4 الی 8 ساعت کاهش درد ایجاد می‌کند.

بی حسی اپیدورال

مزایا بی حسی اپیدورال

خطرات و معایب بی‌حسی اپیدورال

سوالات متدوال درباره ی

??آیا تزریق اپیدورال درد دارد؟

به خود فرد بستگی دارد. در بعضی ایجاد کمی ناراحتی می‌کند و اظهار می‌دارند که احساس فشار در هنگام جایگزاری لوله داشتند.

??اپیدورال چه زمانی جایگزاری می‌شود؟
معمولا وقتی دهانه رحم 4 الی 5 سانتی‌متر باز شده و در فاز فعال زایمان هستید اپیدورال می‌زنند.

??اپیدورال چه تأثیری روی زایمان دارد؟

اپیدورال می‌تواند سبب کند شدن روند زایمان شود و انقباضات زایمانی را ضعیف کند. در این صورت به شما داروی پیتوسین داده می‌شود که روند زایمان را سرعت بخشد.

??آیا بی حسی اپیدورال بر روی نوزاد تاثیر می گذارد؟

همانطور که قبلا اشاره شد، مطالعات در مورد تأثیر اپیدورال روی نوزادان ضد نقیض است و بسیاری از عوامل می‌توانند روی سلامت نوزاد اثر بگذارند. سنجش اثر این دارو روی نوزاد سخت بوده و بستگی به دوز، طول مدت زایمان و مشخصات هر نوزاد دارد. یکی از عوارض احتمالی مشکل در شیر خوردن است. جنین ممکن است بی‌حال بوده و در موقعیت نادرستی برای زایمان قرار گیرد. حتی گزارشاتی از مشکلات تنفسی و کاهش ضربان قلب جنین هم وجود دارد.

??آیا می‌توانم زور بزنم؟
شاید متوجه انقباضات خود نباشید که در این صورت زور زدن سخت می‌شود و نیاز به کمک برای خارج کردن نوزاد دارید. معمولا از فورسپس برای خارج کردن استفاده می‌شود.

??پس از تزریق اپیدورال چه احساسی دارم؟
طی چند دقیقه پس از تزریق اعصاب رحم بی‌حس شده و پس از 10 الی 20 دقیقه کاملا بی‌حسی ایجاد می‌شود. با از بین رفتن اثر بی‌حسی دوز بیشتری هر یک الی دو ساعت داده می‌شود. بسته به نوع و دوز اپیدورال، ممکن است گفته شود که در تخت بمانید و حرکت نکنید. اگر روند زایمان بیش از چند ساعت طول بکشد ممکن است نیاز به سوندگذاری باشد چراکه شکم بی‌حس شده و ادرار کردن سخت می‌شود. پس از زایمان سوند خارج شده و اثرات بی‌حسی طی یکی دو ساعت از بین می‌رود. بعضی زنان پس از ازبین رفتن اثر دارو احساس سوزش در کانال زایمانی داشتند.

??آیا اپیدورال همیشه کارآمد است؟
اپیدورال در اغلب موارد برای کاهش درد زایمان کاری است. ممکن است بعضی زنان از احساس درد شکایت ‌کنند یا حس ‌کنند که دارو روی نیمی از بدن بهتر اثر کرده است.

??عوارض بی حسی اپیدورال در زایمان چیست؟

اپیدورال می‌تواند سبب کند شدن روند زایمان شود و انقباضات زایمانی را ضعیف کند. در این صورت به شما داروی پیتوسین داده می‌شود که روند زایمان را سرعت بخشد.

چه موقع نباید از اپیدورال استفاده کرد؟

سونوگرافی فراصوتی داپلر

سونوگرافی فراصوتی داپلر چگونه انجام می شود؟

مطالعات جریان خون، جریان خون غیرطبیعی شریان‌ها و عروق را بررسی می‌کند که به تشخیص و درمان بیماری‌هایی نظیر لخته‌ خون و گردش خون ضعیف کمک می‌کند.

سونوگرافی فراصوتی داپلر می‌تواند به عنوان یک روش در این مطالعات مورد استفاده قرار گیرد. سونوگرافی فراصوتی داپلر روشی بدون درد و بدون خطر است که نیاز به آمادگی چندانی ندارد.

 نتایج این تست اطلاعات مهمی در مورد جریان خون در شریان‌ها و وریدهای اصلی می‌دهد. همچنین کاهش یا انسداد جریان خون در بخش‌های باریک‌ شده شریان‌ها که می‌تواند منجر به سکته ‌شود را نشان می‌دهد.

کاربرد سونوگرافی داپلر

سونوگرافی فراصوتی داپلر وقتی درخواست می‌شود که نشانه‌ای از کاهش جریان خون در شریان‌ها و وریدهای پاها و دست‌ها یا گردن وجود داشته باشد. کاهش جریان خون می‌تواند در نتیجه انسداد شریان، وجود لخته در عروق یا آسیبی در آ‌ن‌ها باشد. پزشک در موارد زیر این سونوگرافی را درخواست می‌دهد:

سونوگرافی فراصوتی داپلر به تشخیص فشار خون در شریان‌ها هم کمک می‌کند و همچنین نشان می‌دهد که چقدر خون در شریان‌ها و وریدها در جریان است.

اقدامات لازم قبل از سونوگرافی داپلر

معمولا نیازی به آمادگی برای این روش نیست. اگر سیگار می‌کشید، چند ساعت قبل از انجام سونوگرافی سیگار نکشید چرا که سیگار کشیدن سبب تنگ شدن عروق و تأثیر گذاشتن روی نتیجه سونوگرافی می‌شود.

نحوه انجام سونوگرافی فراصوتی داپلر

سونوگرافی فراصوتی داپلر یک روش بدون درد و غیرتهاجمی است که شما را در معرض اشعه قرار نمی‌دهد. هیچ خطری ندارد و هیچ ناراحتی در انجام آن برای بیمار ایجاد نمی‌شود. سونوگرافی معمولا در بخش رادیولوژی بیمارستان‌ها و مراکز رادیولوژی انجام می‌شود. روش انجام کمی متفاوت است ولی در کل مراحل زیر را دارد:

پس از سونوگرافی هیچ اقدام خاصی نیاز نیست که انجام شود و می‌توانید فعالیت‌های روتین خود را داشته باشید مگر اینکه پزشک چیز دیگری بگوید.

سونوگرافی داپلر

تفسیر نتایج سونوگرافی داپلر

در حالت طبیعی هیچ باریک‌شدگی یا انسدادی در طول عروق گزارش نمی‌شود و فشار خون شریان‌ها طبیعی گزارش می‌شود. وجود الگوی جریان خون غیرطبیعی مانند باریک‌شدگی و انسداد شریان‌ها در سونوگرافی نشان‌دهنده موارد زیر می باشد:

بعضی عوامل سبب نتیجه اشتباه می‌شود که در این صورت باید سونوگرافی را دوباره انجام دهید، از جمله این موارد:

نتیجه سونوگرافی را به پزشک درخواست کننده نشان دهید تا موارد غیرطبیعی را به شما بگوید و در مورد نیاز به انجام تست‌های دیگر یا روش درمانی توضیح دهد.

بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی مهراد

بیماری پسوریازیس

بیماری پسوریازیس چیست و چگونه درمان میشود؟

پسوریازیس عموماً مناطق بیرونی آرنج‌ها، زانوها و کف سر را درگیر می‌کند، اما ممکن است در هر قسمت دیگری از بدن هم دیده شود و برخی افراد می‌گویند که ایجاد خارش، سوزش و حس گزش می‌کند. این بیماری، با مشکلات شدید دیگری مثل دیابت، بیماری‌های قلبی و افسردگی هم در ارتباط است.

در صورتی که دچار راش‌های پوستی شُدید که با داروهای بدون نسخه درمان نمی‌شوند، حتماً به پزشک مراجعه کنید.

علت ابتلا به بیماری پسوریازیس

دانشمندان هنوز هم نمی‌دانند که دقیقاً چه چیزی پسوریازیس را ایجاد می‌کند، اما در این حد مشخص است که سیستم ایمنی و ژنتیک، نقش اساسی در بروز این اختلال دارد. معمولاً بعضی چیزها باعث راه‌اندازی پسوریازیس می‌شود. سلول‌های پوستی افرادی که پسوریازیس دارند، دارای سرعت رشد غیر معمول است و همین سرعت رشد زیاد سلول‌ها باعث ایجاد برآمدگی‌ها و علایم پسوریازیس می‌شود.

نرخ بروز بیماری پسوریازیس در میان زنان و مردان، برابر است و همه‌ی نژادها را هم درگیر می‌کند، اما نرخ بروز آن فرق دارد؛ مثلاً 9/1 درصد آفریقایی-آمریکایی‌تبارها دچار پسوریازیس می‌شوند در حالی‌که میزان بروز این بیماری در میان سفیدپوستان، 6/3 درصد است. پسوریازیس اغلب بین سنین 15 تا 35 سالگی ظاهر می‌شود، اما در هر سنی ممکن است دیده شود. مثلاً 10 تا 15 درصد افراد مبتلا به پسوریازیس، پیش از 10 سالگی به این اختلال دچار شده‌اند. حتی در برخی از نوزادان هم پسوریازیس دیده شده که البته بسیار نادر است.

پسوریازیس یک بیماری واگیر و مسری نیست؛ یعنی چیزی نیست که شما از دیگران بگیرید یا دیگران از شما بگیرند. ضایعات پسوریازیس غیرعفونی هستند.

انواع پسوریازیس با عکس

پنج نوع پسوریازیس داریم، که آگاهی از نوع پسوریازیسی که دارید می‌تواند به شما کمک کند بهترین درمان را انتخاب کنید.

پسوریازیس پلاکی

بیماری پسوریازیس پلاکی شایع‌ترین نوع پسوریازیس است که به صورت برجستگی‌های قرمزی دیده می‌شود که روی آن را لایه‌ای از سلول‌های پوستی مرده به رنگ سفید نقره‌ای پوشانده است. این پلاک‌ها اغلب روی پوست سر، زانوها، آرنج‌ها و پایین کمر دیده می‌شوند و اکثراً خارش دارند، حتی ممکن است ترک بخورند و دچار خونریزی شوند.

پسوریازیس پلاکی

پسوریازیس قطره‌ای یا خال‌دار (Guttate)

بیماری پسوریازیس خال‌دار (GUH-tate) نوعی پسوریازیس است که به صورت ضایعه‌های کوچک نقطه‌مانند پدیدار می‌شود. این نوع پسوریازیس اغلب در کودکی و اوایل بزرگسالی و به دنبال یک عفونت استرپتوکوکی شروع می‌شود. پسوریازیس خال‌دار دومین نوع رایج پسوریازیس بعد از پسوریازیس پلاکی است، به طوری که 10 درصد افرادی که پسوریازیس دارند، به نوع خال‌دار آن مبتلا هستند.

پسوریازیس قطره‌ای یا خال‌دار (Guttate)

پسوریازیس معکوس

بیماریپسوریازیس معکوس به صورت ضایعه‌های بسیار قرمز رنگ در چین‌خوردگی‌های بدن مانند پشت گردن، زیر  و کشاله‌ی ران دیده می‌شود و ممکن است ظاهری صاف و درخشان داشته باشد. بسیاری از افرادی که به این نوع پسوریازیس مبتلا هستند، همزمان در دیگر قسمت‌های بدنشان به نوع دیگری از پسوریازیس هم دچار شده‌اند.

پسوریازیس معکوس

پسوریازیس پوسچولار

مشخصه‌ی اصلی پسوریازیس پوسچولار (PUHS-choo-lar) وجود دانه‌های جوش سرسفید است که اطراف آن‌ها را پوست قرمز فراگرفته است. مایع سفید درون این دانه‌ها عفونت نیست و حالت مسری هم ندارد، بلکه این مایع سفید، همان گلبول‌های سفید هستند. این نوع پسوریازیس، ممکن است در هر بخشی از بدن دیده شود ولی اغلب روی دست‌ها و پاها ظاهر می‌شود.

پسوریازیس اریترودرمیک

پسوریازیس اریترودرمیک (eh-REETH-ro-der-mik) نوع بسیار شدید پسوریازیس است که منجر به قرمزی‌های بسیار وسیع و سوختگی‌ مانند در اکثر نقاط بدن می‌شود. این نوع پسوریازیس بسیار دردناک و خارش‌دار است و ممکن است باعث ورقه شدن پوست بدن شود. پسوریازیس اریترودرمیک بسیار نادر است و تنها در 3 درصد افرادی که در طول عمر خود دچار پسوریازیس می‌شوند ظاهر می‌شود. این نوع پسوریازیس عموماً در افرادی دیده می‌شود که دارای پسوریازیس پلاکی ناپایدار هستند.

پسوریازیس اریترودرمیک

بیماری پسوریازیس در چه قسمت‌هایی از بدن دیده می‌شود؟

پسوریازیس می‌تواند در هر نقطه‌ای از بدن مثل پلک‌ها، گوش‌ها، دهان و لب‌ها، چین‌خوردگی‌های بدن، دست‌ها و پاها و حتی ناخن‌ها ظاهر شود. باید دقت داشت که پوست این نواحی با یکدیگر متفاوت است و درمان‌های متفاوتی را هم می‌طلبد.

وقتی پسوریازیس به منطقه‌ی خاصی از بدن محدود باشد معمولاً از نوردرمانی یا درمان‌های موضعی و محلی استفاده می‌شود. با این حال، در صورتی که پسوریازیس خیلی گسترده و تهدیدکننده‌ی زندگی باشد، ممکن است پزشک از داروهای خوراکی یا تزریقی هم استفاده کند. صرف‌نظر از این که پسوریازیس در چه نقطه‌ای از بدن ظاهر می‌شود، درمان‌های موثری برای آن وجود دارد.

پسوریازیس در چه قسمت‌هایی از بدن دیده می‌شود؟

پسوریازیس پوست سر

پسوریازیسی که پوست سر را درگیر می‌کند، ممکن است به شکل پوسته‌ریزی خفیف، سبک و نازک باشد، اما ممکن است به صورت بسیار شدید و همراه با پلاک‌های ضخیمی ظاهر شود که کل پوست سر را می‌پوشاند. پسوریازیس می‌تواند از پوست کف سر هم فرارتر رود و مناطق پیشانی، پشت گردن و اطراف گوش‌ها را هم درگیر کند.

پسوریازیس صورت

پسوریازیس مربوط به صورت اغلب اوقات ابروها، پوست بین بینی و لب بالایی، بالای پیشانی و خط رویش مو را درگیر می‌کند. این نوع پسوریازیس را که روی صورت و نواحی اطراف آن ایجاد می شود، باید با دقت درمان کرد، چون پوست این نواحی بسیار حساس است.

پسوریازیس ناخن و دست و پاها

قرمزی ناشی از پسوریازیس روی دست‌ها و پاها را که حالت سوختگی دارد باید به سرعت و با دقت درمان کرد. در برخی موارد، این قرمزی‌ها همراه با ترک‌خوردگی، تاول و تورم هستند. در حدود 50 درصد افرادی که مبتلا به پسوریازیس هستند، ناخن‌ها هم دچار تغییراتی می‌شوند، و در 80 درصد افرادی که پسوریازیس آرتریتی دارند هم این تغییرات ناخن‌ها به چشم می‌خورد.

پسوریازیس ناحیه تناسلی

شایع‌ترین نوع بیماری پسوریازیس در ناحیه‌ی تناسلی، پسوریازیس معکوس است، اما دیگر انواع پسوریازیس هم ممکن است در نواحی تناسلی، به خصوص در مردان، دیده شود. پسوریازیس تناسلی نیاز به درمان و مراقبت ویژه و دقیق دارد.

چین‌خوردگی‌های بدن

در چین‌خوردگی‌های بدن مانند زیر بغل و زیر پستان‌ها معمولاً پسوریازیس معکوس بروز پیدا می‌کند که متناوباً به علت تعریق و سایش، تحریک می‌شود.

شدت پسوریازیس

بیماری پسوریازیس می‌تواند خفیف، متوسط یا شدید باشد. نوع درمانی که دریافت می‌کنید هم به شدت پسوریازیس بستگی دارد. شدت پسوریازیس را بر اساس میزان درگیری نواحی مختلف بدن تعیین می‌کنند، یعنی این که چه مقدار از بدن درگیر این بیماری شده است. کل دست (شامل کف دست‌ها، انگشتان و انگشت شست) معادل 1 درصد مساحت سطح بدن است.

با این حال، شدت پسوریازیس را بر این اساس می‌سنجند که پسوریازیس تا چه حد بر کیفیت زندگی فرد تاثیر گذاشته است. به عنوان مثال، پسوریازیس، حتی اگر بخش کوچکی از بدن مثل کف دست‌ها یا کف پاها را درگیر کرده باشد، باز هم می‌تواند تاثیر زیادی بر فعالیت‌های روزانه‌ی فرد به جا بگذارد.

شدت پسوریازیس

پسوریازیس خفیف 3 درصد از بدن را درگیر می‌کند.

شدت پسوریازیس

پسوریازیس متوسط بین 3 تا 10 درصد بدن را درگیر می‌کند

اگر پسوریازیس، بیش از 10 درصد بدن شما را پوشانده، از نوع شدید است

آیا دچار آرتریت پسوریازیس می‌شوم؟

حدود 11 افرادی که پسوریازیس دارند، به آرتریت پسوریازیس هم مبتلا هستند. با این حال، تقریباً 30 درصد افرادی که پسوریازیس دارند درنهایت به آرتریت پسوریازیس مبتلا می‌شوند.

آرتریت پسوریازیس اغلب بدون تشخیص می‌ماند، به خصوص وقتی که فرد به فرم خفیف‌تر آن دچار شده باشد. با این حال، خیلی مهم است که در صورت تشخیص، هر چه سریع‌تر نسبت به درمان آن اقدام کنید چون در صورت ادامه، مفاصل آسیب دائمی خواهند دید.

درمان بیماری پسوریازیس

درمان‌های پسوریازیس که باعث کاهش التهاب و پاکسازی پوست بدن از این عارضه می‌شوند، به سه دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند که عبارتند از: درمان‌های موضعی و محلی، نوردرمانی و داروهای سیستمیک.

درمان‌های موضعی

در این نوع درمان، از کرم‌ها و پمادهایی برای پوست استفاده می‌شود که می‌تواند به طور موثری پسوریازیس خفیف تا متوسط را درمان کند. پس در حالت خفیف تا متوسط پسوریازیس، از کرم‌ها و پمادها به تنهایی استفاده می‌شود. اما در موارد شدیدتر، احتمال دارد که کرم‌ها را با داروهای خوراکی یا نوردرمانی ترکیب کنند. درمان‌های موضعی پسوریازیس عبارتند از:

درمان بیماری پسوریازیس

??کورتیکواستروییدهای موضعی

این داروها رایج‌ترین داروهای مورد استفاده برای درمان پسوریازیس خفیف تا متوسط هستند؛ التهاب را کاهش می‌دهند، باعث تسکین خارش می‌شوند و ممکن است با درمان‌های دیگری مورد استفاده قرار بگیرند.

از پمادهای ملایم کورتیکواستروییدی برای درمان مناطق بسیار حساس مثل صورت و چین‌خوردگی‌‌های بدن و برای درمان ضایعات بسیار گسترده‌ی پسوریازیس در سطح پوست استفاده می‌شود.

ممکن است پزشکتان برای درمان نواحی کوچک‌تر و کمتر حساس پوست، یا نواحی مقاوم به درمان، از پمادهای کورتیکواستروییدی قوی‌تری استفاده کند.

دقت داشته باشید که مصرف بلندمدت یا مصرف بیش از حد پمادهای کورتیکواستروییدی قوی می‌تواند منجر به نازک شدن پوست شود. حتی ممکن است کورتیکواستروییدهای قوی در طول زمان دیگر جواب ندهند، پس بهترین راه این است که از پمادهای کورتیکواسترویید موضعی به صورت کوتاه‌مدت و در طول دوره‌های اوج بیماری استفاده شود.

?? آنالوگ‌های ویتامین D

این اَشکال سنتزی ویتامین D باعث کند شدن رشد سلول‌های پوستی می‌شوند. یکی از پمادهای تجویزی برای درمان پسوریازیس خفیف تا متوسط، کلسی‌پوترین (دُوونکس) است که همراه دیگر درمان‌ها استفاده می‌شود و می‌تواند باعث تحریک پوستتان شود. پماد دیگری به نام کلسی‌تریول (Vectical) وجود دارد که کمی گران است اما به اندازه‌ی کلسی‌پوترین موثر است و تحریک پوستی هم ایجاد نمی‌کند.

??آنرتالین (Dritho-Scalp)

این دارو رشد سلول‌های پوستی را کند می‌کند، پوسته‌ها را از بین می‌برد و پوستتان را صاف‌تر می‌کند. اما باعث تحریک پوست می‌شود و به هرچیزی دست بزنید آن را لکه‌دار خواهد کرد. این دارو را برای مدت کوتاهی باید استفاده کنید و بعد، بشویید.

??رتینوییدهای موضعی

این داروها مشتقات ویتامین A هستند که می‌توانند التهاب را کاهش دهند اما اثر جانبی آن ها، تحریک پوست است. همچنین، ممکن است باعث افزایش حساسیت به نور شوند، پس در هنگام استفاده از این گروه دارو، پیش از قرار گرفتن در معرض نور خورشید، از کرم ضدآفتاب استفاده کنید.

ریسک نقایص تولد رتینوییدهای موضعی کمتر از رتینوییدهای خوراکی است. اما اگر باردار یا در حال شیردهی باشید یا قصد باردار شدن داشته باشید، تازاروتن (تازوراک، Avage) تجویز نمی‌شود.

??بازدارنده‌های کلسی‌نورین

بازدارنده‌های کلسی‌نورین – تاکرولیموس (پروگراف) و پیمکرولیموس (الیدل) – باعث کاهش التهاب و ایجاد پلاک‌ها می‌شوند. بازدارنده‌های کلسی‌نورین برای استفاده‌ی بلندمدت و مداوم تجویز نمی‌شوند چون خطر ابتلا به سرطان پوست یا سرطان غدد لنفاوی را افزایش می‌دهند. اما از این گروه دارو برای درمان نواحی حساس پوست مانند اطراف چشم‌ها استفاده می‌شود، چون نمی‌توان از کرم‌های استروییدی یا رتینوییدها به علت ایجاد تحریک یا اثرات مضر، در این مناطق استفاده کرد.

??سالیسیلیک اسید

این دارو به صورت تجویزی یا بدون نسخه به فروش می‌رسد و پوسته پوسته شدن را کاهش می‌دهد. گاهی اوقات، برای افزایش اثرگذاری، آن را همراه با کورتکواستروییدهای موضعی یا کُل‌تار (قطران زغال سنگ) تجویز می‌کنند. سالیسیلیک اسید در شامپوها و محلول‌های دارویی برای درمان پسوریازیس کف سر استفاده می‌شود.

??کُل‌تار

از مشتقات زغال سنگ است که پوسته‌ریزی، خارش و التهاب را کاهش می‌دهد. کُل‌تار ممکن است پوست را تحریک کند؛ همچنین، استفاده از آن به دقت و احتیاط زیادی نیاز دارد چون لباس و رختخواب را لکه‌دار می‌کند و بوی بسیار شدیدی دارد. کُل‌تار به شکل داروها، کرم‌ها و روغن‌های بدون نسخه به فروش می‌رسد و در صورتی که نیاز به غلظت‌های بالاتر آن باشد، باید از پزشک نسخه داشته باشید. این فرآورده برای زنان باردار و افرادی که به نوزاد خود شیر می‌دهند، توصیه نمی‌شود.

??مرطوب کننده ها

کرم‌های مرطوب‌کننده به تنهایی برای درمان پسوریازیس استفاده نمی‌شوند، اما می‌توانند خارش، پوسته‌ریزی و خشکی پوست را کاهش دهند. پمادهای مرطوب‌کننده نسبت‌ به کرم‌های سبک‌تر و لوسیون‌ها اثر بیش‌تری دارند و باید آن‌ها را بلافاصله بعد از دوش یا حمام استفاده کرد تا رطوبت پوست را تامین کنند.

نوردرمانی

در این درمان از پرتوهای طبیعی یا مصنوعی فرابنفش استفاده می‌شود. ساده‌ترین و آسان‌ترین روش درمان به کمک فوتوتراپی یا نوردرمانی این است که پوست بدن شما را در معرض میزان کنترل‌شده‌ای از نور طبیعی خورشید قرار دهند.

نوردرمانی به شکل‌های دیگری هم استفاده می‌شود که عبارتند از: پرتو مصنوعی فرابنفش A (UVA) و B (UVB)، به تنهایی یا در ترکیب با داروهای دیگر.

نور خورشید

مواجهه با پرتوهای فرابنفش نور خورشید یا نور مصنوعی می‌تواند باعث کندی تولید سلولی و درنتیجه، کاهش پوسته‌ریزی و التهاب شود. مواجهه‌ی روزانه و مختصر با مقادیر کمی از نور خورشید می‌تواند پسوریازیس را بهبود دهد، اما اگر این قرار گرفتن در معرض نور خورشید خیلی شدید باشد، نشانه‌ها بدتر می‌شود و پوست هم آسیب خواهد دید. پس، پیش از این که از این روش استفاده کنید، حتماً از پزشک خود درباره‌ی ایمن‌ترین شیوه‌ی استفاده از نور خورشید سوال نمایید.

فوتوتراپی UVB

فوتوتراپی UVB استفاده از مقدار کنترل‌شده‌ی پرتو UVB از منبع مصنوعی می‌تواند نشانه‌های پسوریازیس خفیف تا متوسط را بهبود دهد. فوتوتراپی UVB، که به آن UVB پهن‌باند هم گفته می‌شود، برای درمان برجستگی‌های تکی، پسوریازیس گسترده و پسوریازیس مقاوم به درمان به کار می‌رود. عوارض جانبی کوتاه‌مدت آن هم عبارتند از قرمزی، خارش و خشکی پوست. می‌توانید برای کاهش این آثار جانبی از مرطوب‌کننده استفاده کنید.

فوتوتراپی UVB نوار باریک

 نوع جدیدی از درمان پسوریازیس است که احتمالاً موثرتر از فوتوتراپی UVB پهن‌باند است. این درمان به طور معمول، دو تا سه مرتبه در هفته تجویز می‌شود تا زمانی که پوست بهبود پیدا کند، و سپس، هفته‌ای یک جلسه به عنوان درمان نگهدارنده تجویز خواهد شد. با این حال، این نوع فوتوتراپی ممکن است منجر به سوختگی‌های شدیدتر و ماندگارتر هم شود.

داروهای خوراکی و تزریقی پسوزیاریس

اگر بیماری پسوریازیس شما از نوع شدید باشد یا نسبت به درمان‌های دیگر مقاومت نشان داده باشد، پزشک برای شما داروهای خوراکی یا تزریقی تجویز خواهد کرد. به این نوع درمان، درمان سیستمیک گفته می‌شود. برخی داروهای این شیوه دارای عوارض جانبی شدیدی هستند، به همین دلیل این داروها معمولاً برای دوره‌ی درمانی کوتاهی تجویز می‌شوند و بعداً با درمان‌های دیگری جایگزین خواهند شد.

داروهای خوراکی و تزریقی پسوزیاریس

رتینوییدها
اگر دچار پسوریازیس شدیدی باشید که به دیگر درمان‌ها جواب نداده است، ممکن است این گروه داروها که از خانواده‌ی ویتامین A هستند، بتوانند به شما کمک کنند. عوارض جانبی این گروه دارو شامل التهاب لب و ریزش مو است. و از آن‌جا که رتینوییدهایی نظیر آسیترتین (Soriatane) ممکن است نقایص شدیدی برای جنین ایجاد کنند، بانوان باید حداقل تا سه سال بعد از مصرف این دارو از بارداری جلوگیری کنند.

متوترکسات
متوترکسات (روماترکس) دارویی است که به صورت خوراکی در درمان پسوریازیس و برای کاهش تولید سلول‌های پوستی و سرکوب التهابات استفاده می‌شود. این دارو همچنین می‌تواند از پیشروی آرتریت پسوریازیس در برخی افراد هم جلوگیری یا آن را کُند کند. متوترکسات عموماً در دوزهای پایین به خوبی تحمل می‌شود اما گاهی می‌تواند همراه با مشکلات سیستم گوارشی، فقدان اشتها و خستگی باشد. اگر به مدت طولانی از این دارو استفاده کنید، می‌تواند منجر به عوارض جانبی شدیدی مثل آسیب‌های کبدی شدید، کاهش تولید گلبول‌های قرمز و سفید و پلاکت‌ها شود.

سیکلوسپورین
سیکلوسپورین (Gengraf, Neoral) سیستم ایمنی را سرکوب می‌کند و از نظر تاثیرگذاری، مشابه متوترکسات است، اما فقط کوتاه‌مدت می‌توان از آن استفاده کرد. این دارو هم مانند دیگر داروهای سرکوب‌کننده‌ی سیستم امینی، می‌تواند ریسک ابتلا به عفونت‌ها و مشکلاتی نظیر سرطان را افزایش دهد. سیکلوسپورین هنگام مصرف در دوزهای بالا و بلندمدت، می‌تواند شما را نسبت به ابتلا به مشکلات کلیوی و فشار خون، مستعد کند.

داروهایی که سیستم ایمنی را تغییر می‌دهند (داروهای بیووژیک)
چندین نوع از این داروها برای درمان پسوریازیس متوسط تا شدید مورد تایید قرار گرفته است. این داروها عبارتند از :

اتانرسپت (اِنبرل)، اینفلیکسیماب (رمیکاد)، آدالیموماب (هامیرا)، آستکینوماب (استلارا)، گولیموماب (سیمپونی)، آپرمیلاست (اوتزلا)، سکوکینوماب (کوسنتیکس) و ایکسیکیزوماب (تالتز). اکثر این داروها تزریقی هستند (آپرمیلاست خوراکی است) و معمولاً برای افرادی استفاده می‌شوند که یا به درمان‌های سنتی جواب نداده‌اند یا آرتریت پسوریازیس دارند.

داروهای بیولوژیک را باید با احتیاط مصرف کرد، چون اثرات قدرتمندی بر سیستم ایمنی دارند و ممکن است درنتیجه‌ی مصرف آن‌ها، با عفونت‌های مرگباری روبه‌رو شوید. به ویژه، افرادی که از این درمان‌ها استفاده می‌کنند باید تحت نظر باشند تا مبادا بیماری سل در آن‌ها بروز پیدا کند.

سایر داروها
تیوگوانین (تبلوید) و هیدروکسی اوره (دروکسیا، هیدرا) داروهایی هستند که می‌توان در صورت نبود داروهای دیگر، از آن‌ها استفاده کرد.

درمان سرطان پروستات در مردان

جدیدترین روش های تشخیص و درمان سرطان پروستات در مردان

سرطان پروستات از جمله رایج ترین انواع سرطان در بین آقایان به شمار می رود. معمولا سرطان پروستات به تدریج رشد می کند و فقط مرتبط با خود غده پروستات است و توانایی ایجاد آسیب های جدی را ندارد.

با این که برخی از انواع سرطان پروستات با سرعت کمی رشد می کنند و معمولا به درمان خاصی نیاز ندارند، اما انواع دیگری از آن وجود دارند که خطرناک بوده و خیلی زود در بدن پخش می شوند.

سرطان پروستات در صورت تشخیص سریع، زمانی که فقط به خود غده پروستات منحصر باشد، به خوبی قابل درمان است و درصد موفقیت پروسه درمانی در آن بالا خواهد بود.

علائم سرطان پروستات پیشرفته

بیماری سرطان پروستات ممکن است هیچ علائم و نشانه خاصی را در مراحل اولیه خود ایجاد نکند. با این حال این مشکل در حالت پیشرفته خود گاهی اوقات علائم خاصی را به وجود می آورد که عبارتند از:

علت بروز سرطان پروستات

هنوز مشخص نیست چه عواملی منجر به بروز سرطان در غده پروستات آقایان می شوند. پزشکان می دانند سرطان پروستات زمانی آغاز می شود که برخی از سلول ها در پروستات شکل غیر نرمالی به خود می گیرند. ایجاد جهش و تغییرات در DNA سلول منجر به رشد و تقسیم شدن آن با سرعت بالا خواهد شد.

سلول های غیر نرمال به زندگی خود ادامه می دهند و دیگر سلول ها از بین خواهند رفت. تجمیع این سلول های غیر نرمال منجر به ایجاد تومور می شود که به مرور زمان رشد کرده و به بافت های اطراف خود حمله می کند.

برخی از سلول های غیر نرمال ممکن است متلاشی شده و به دیگر بخش های بدن بروند و در نتیجه سرطان در نواحی مختلفی از بدن پخش خواهد شد.

تشخیص سرطان پروستات در آقایان

این که آیا باید آقایان سالمی که هیچ علائمی برای سرطان پروستات ندارند را مورد آزمایش قرار دهیم یا خیر هنوز مشخص نیست. سازمان های پزشکی و دارویی در زمینه غربالگری موافق نیستند و هنوز مزایای این کار را تایید نکرده اند.

برخی از سازمان های پزشکی و دارویی پیشنهاد می کنند آقایان با بیش از ۵۰ سال سن، برای سرطان پروستات تحت نظر باشند. همچنین آقایانی که فاکتور های ریسکی مربوط به سرطان پروستات دارند، می توانند در سنین پایین تر غربالگری خود را آغاز کنند.

در زمینه وضعیت خود و مزایا و ریسک های غربالگری حتما باید با پزشک معالج خود صحبت کنید. به کمک پزشک می توانید به جمع بندی در مورد غربالگری و مزایای آن برای خود برسید.

تست غربالگری سرطان پروستات

آزمایش های غربالگری و بررسی پروستات می توانند شامل موارد زیر باشند:

آزمایش آنتیژن پروستات ( پس اس ای ):

از رگ فرد در دست نمونه خون گرفته می شود. سپس این خون در زمینه وجود PSA مورد آزمایش قرار خواهد گرفت. ماده PSA به صورت طبیعی توسط غده پروستات آقایان در بدن تولید می شود.

وجود حجم کمی از PSA در جریان خون آقایان عادی است. با این حال اگر میزان آن بالاتر از حد نرمال تشخیص داده شود، ممکن است فرد با مشکل عفونت، التهاب و یا بزرگی غده پروستات روبرو باشد. همچنین ریسک وجود سرطان پروستات در بیمار وجود دارد.

آزمایش پی اس ای در کنار آزمایش مقعدی به تشخیص مشکلات مربوط به پروستات در مراحل اولیه کمک می کند. بنابراین هنوز هم بحث در مورد نحوه غربالگری سرطان پروستات ادامه دارد.

آزمایش مقعدی دیجیتال ( دی آر ای ) :

در حین این آزمایش، پزشک یک دستکش را در دست خود قرار داده و مایع چرب کننده خاصی را مورد استفاده قرار می دهد. سپس انگشت خود را وارد مقعد بیمار خواهد کرد تا پروستات را که نزدیک به این ناحیه است بررسی کند. اگر پزشک معالج متوجه هر گونه مشکل در ساختار، اندازه و شکل غده پروستات فرد شود، آزمایش های بیشتری مورد استفاده قرار می گیرند.

 

بیوپسی پروستات

 

اگر در آزمایش هایی که بالاتر به آن ها اشاره کردیم، هرگونه مشکل یا حالت غیر نرمال تشخیص داده شود، پزشک شما از آزمایش های بیشتری استفاده خواهد کرد تا وجود سرطان پروستات را تشخیص دهد. از جمله این موارد می توان به آزمایش های زیر اشاره داشت:

بیوپسی پروستات

اگر نتایج آزمایش های اولیه نشان دهنده وجود سرطان در غده پروستات فرد باشند، پزشک ممکن است بخواهد یک نمونه از سلول های پروستات را جهت آزمایش داشته باشد (‌بیوپسی پروستات). در این شرایط از یک سوزن باریک استفاده می شود که وارد غده پروستات شده و بخش کوچکی از بافت را جدا می کند.

سپس این نمونه در آزمایشگاه آنالیز می شود تا مشخص شود آیا سلول های سرطانی در آن وجود دارد یا خیر.

آزمایش ترکیبی ام آر آی ( MRI fusion )

این آزمایش هنوز هم در حال تکامل و بهتر شدن است اما می تواند در کنار بیوپسی پروستات به پزشکان در تشخیص دقیق مشکل کمک کند.

سرطان بدخیم پروستات چگونه تشخیص داده می شود؟

پس از این که بیوپسی پروستات وجود سرطان در بیمار را نشان دهد، مرحله بعدی تشخیص سطح و درجه سلول های سرطانی در فرد خواهد بود. یک پزشک متخصص آسیب شناسی در آزمایشگاه وضعیت نمونه های گرفته شده از سلول های سرطانی را بررسی می کند تا ببیند تفاوت آن ها با سلول های عادی بدن چقدر است. هرچه میزان تفاوت بین این دو بیشتر باشد، سرطان فرد بدخیم و خطرناک تر است و احتمال پیشرفت و پخش شدن آن بیشتر خواهد بود.

رایج ترین روش جهت ارزیابی درجه سلول های سرطانی در پروستات معیار اندازه گیری گلیسان ( Gleason score ) نام دارد. این روش اندازه گیری دو عدد را با هم ترکیب می کند و می تواند بین ۲ تا ۱۰ متغیر باشد. عدد ۲ مربوط به یک سرطان خوش خیم و غیر تهاجمی بوده و عدد ۱۰ برای سرطان بدخیم و شدید است.

در اکثر مواقع امتیاز به دست آمده در این روش اندازه گیری بین دو عدد ۶ و ۱۰ متغیر است. عدد ۶ به معنای این است که سرطان پروستات در سطح پایینی قرار دارد. عدد ۷ نشان می دهد سرطان فرد در حد معمولی یا مدیوم است. عددی بین ۸ تا ۱۰ نشان از درجه بالای سرطان در پروستات فرد دارد.

علاوه بر این، آزمایش ژنومی نیز اخیرا توسط مراکز مختلفی مورد استفاده قرار گرفته می شود تا ریسک ها و میزان شدت سرطان پروستات در افراد هرچه دقیقتر و بهتر مشخص شوند.

پزشکان بیمارستان تخصصی ما و محققانی که در اختیار داریم به خوبی می توانند از این فناوری و آزمایشات استفاده کنند تا بیماران سرطان پروستات از پروسه درمانی خود مطمئن باشند.

میزان پیشترفت و متاستاز سرطان پروستات چگونه تشخیص داده می شود؟

پس از این که سرطان پروستات در بیمار تشخیص داده شد، پزشک معالج باید مشخص کند سرطان در چه درجه و مرحله ای از پیشرفت خود قرار دارد. اگر وی به پخش شدن سرطان خارج از پروستات شما مشکوک شود، به یک یا بیش از یک مورد از آزمایش های زیر احتیاج خواهد بود:

همچنین در بیمارستان تخصصی ما از فناوری جدیدی در زمینه تصویربرداری آهنربایی تسلا ۷ استفاده می شود تا مشخص کنیم آیا سرطان پروستات در بیمار نیاز به درمان سریع دارد یا خیر.

در انتها باید این موضوع را بگوییم که نیاز نیست هر فرد تمامی این آزمایش ها را انجام دهد. پزشک معالج می تواند با توجه به آنالیز اولیه و شرایط موجود، آزمایش های مورد نیاز را برای هر بیمار مشخص کند.

پزشک معالج از اطلاعات به دست آمده به کمک این آزمایش ها استفاده کرده تا درجه و میزان پیشرفت سرطان را مشخص کند. سطوح یا درجات مختلف سرطان پروستات آقایان به کمک اعداد رومی از I تا IV مشخص می شوند ( از یک تا چهار ).

پایین ترین درجه از سرطان تنها به خود غده پروستات در بدن فرد محدود می شود. اما در سطح IV، سرطان فرد رشد کرده و به خارج از غده پروستات پخش شده است.

سیستم درجه بندی سرطان روز به روز در حال تکامل است و پیچیده تر می شود تا پزشکان بهتر بتوانند پروسه تشخیص و درمان سرطان را پیگیری کنند. پزشک معالج می تواند با توجه به درجه و سطح سرطان بهترین گزینه درمانی را برایتان مشخص کند.

درمان سرطان پروستات در مردان

پروسه درمانی سرطان پروستات در بدن بیماران به فاکتور های متعددی بستگی دارد، به عنوان مثال سرعت رشد سرطان، میزان پخش شدن آن و تاثیرش بر سلامت کلی فرد و همچنین مزایای احتمالی و معایب هر پروسه درمانی برای بیمار.

ممکن است درمان سریع و اورژانسی نیاز نباشد

آقایانی که با سرطان پروستات کم خطر دست و پنجه نرم می کنند، ممکن است نیازی به درمان فوری نباشد. برخی از آقایان ممکن است هیچ وقت به درمان نیازی نداشته باشند. به جای آن، پزشکان گاهی اوقات پیشنهاد می کنند فرد تحت نظر قرار بگیرد.

در این شرایط معمولا هر چند وقت یک بار باید آزمایش خون داده شود و همچنین ممکن است به آزمایش مقعدی یا حتی بیوپسی نیاز باشد تا وضعیت سرطان فرد به خوبی بررسی شود. اگر آزمایش ها نشان دهند که سرطان رو به پیشرفت است شاید نیاز باشد از روش های درمانی نظیر عمل جراحی یا پرتو درمانی در حل مشکلتان استفاده شود.

تحت مراقبت بودن حتی برای کسانی که سرطان در آن ها هیچ علائمی به وجود نیاورده است مفید خواهد بود چرا که می توان از رشد احتمالی آن آگاه شد و از پیشرفت و خارج شدن آن از غده پروستات جلوگیری کرد.

همچنین برای کسانی که بیماری ثانوی دیگری دارند و سن و سال آن ها بالاست پیشنهاد می شود حتما در این زمینه تحت مراقبت فعال قرار بگیرند. چرا که درمان سرطان در چنین شرایطی به مراتب سختتر می شود.

جراحی سرطان پروستات

یکی از روش های درمان سرطان پروستات در مردان جراحی سرطان پروستات است. عمل جراحی برای درمان مشکل سرطان پروستات شامل برداشتن این غده از بدن آقایان می شود. همچنین ممکن است برخی از بافت های کناری و گره های لنفاوی برداشته شوند. این پروسه درمانی به روش های مختلفی انجام می شود:

استفاده از یک ربات جهت کمک در پروسه جراحی


در حین پروسه جراحی به کمک ربات، لوازم جراحی مخصوص به یک دستگاه مکانیکی متصل شده و به کمک برش های کوچکی در ناحیه شکم وارد بدن می شوند.

پزشک جراح به کمک دستگاهی خاص ربات را کنترل خواهد کرد. این روش درمانی به پزشک کمک می کند تا تصمیمات بهتری گرفته و دقیقتر عمل کند تا درصد موفقیت بالا برود. همچنین میزان تهاجم آن به نسبت روش های سنتی کمتر است.

ایجاد یک برش در داخل شکم بیمار

در این روش غده پروستات با ایجاد یک برش در ناحیه زیر شکم فرد برداشته می شود.

در زمینه این که کدام یک از این روش های درمانی برای شما مناسب است باید با پزشک معالج خود صحبت کنید. روش جراحی دوم می تواند با ریسک هایی همچون بی اختیاری ادراری و اختلال نعوظ همراه باشد. از پزشک خود در مورد ریسک های موجود با توجه به شرایطی که در آن قرار دارید سوالاتی بپرسید.

پرتو درمانی سرطان پروستات

یکی دیگر از انواع روش های درمان سرطان پروستات در مردان پرتو درمانی است. در این روش درمانی از انرژی با قدرت بالا استفاده می شود تا سلول های سرطانی کشته شوند. پرتو درمانی مربوط به سرطان پروستات می تواند به دو روش ارائه شود:

در این روش شما باید بر روی یک تخت خاص دراز بکشید. در این حالت یک دستگاه خاص بر روی بدن شما جابجا می شود و اشعه پر انرژی خاصی نظیر ایکس ری یا پروتون را به ناحیه سرطان پروستات شما می تاباند. معمولا باید تا چند هفته تحت این روش از پرتو درمانی باشید. در هر هفته به پنج جلسه در پنج روز مختلف نیاز است.

در این روش دانه های کوچک رادیواکتیو به اندازه برنج در داخل بافت پروستات فرد قرار می گیرند. این موارد می توانند در بلند مدت دوز کمی از اشعه ها را از خود تولید کنند. پزشک معالج به کمک سوزن های خاصی این بذر های کوچک رادیو اکتیو را به کمک تصاویر سونوگرافی داخل پروستات قرار می دهد. در نهایت نیازی به خارج کردن این دانه های کوچک از پروستات نیست چرا که خودشان پس از مدتی تولید اشعه را متوقف می کنند.

از جمله عوارض جانبی و ناخواسته پرتو درمانی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

هورمون درمانی سرطان پروستات

هورمون درمانی سرطان پروستات

یکی از روش های درمان سرطان پروستات در مردان هورمون درمانی است. در این روش درمانی تولید هورمون مردانه تستسترون توسط بدن متوقف می شود. سلول های سرطانی پروستات برای رشد کردن به هورمون تستسترون نیاز دارند. بستن منبع تغذیه این سلول ها می تواند منجر به مرگ و یا رشد ضعیف تر آن ها شود.  از جمله گزینه های پیش رو برای هورمون درمانی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

دارو هایی که به بدن اجازه تولید هورمون تستسترون را نمی دهند

دارو های خاصی با نام آزاد کننده هورمون یا LH – RH می توانند رسیدن فرمان تولید تستسترون به بیضه ها را مسدود کنند. داروهایی که معمولا در این روش از هورمون درمانی مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از لوپرولید ( لوپرون ، الیگارد)، گوسرلین (Zoladex)، تریپتورلین (Trelstar) و هیسترلین (Vantas). داروهای دیگری که گاهی اوقات استفاده می شود شامل کتوکونازول و آبیراترون (Zytiga) هستند.

دارو هایی که مسیر رسیدن تستسترون به سلول های سرطانی را مسدود می کنند
دارو هایی تحت عنوان ضد آندروژن ها از رسیدن تستسترون به سلول های سرطانی در بدن فرد جلوگیری می کنند. از جمله این موارد می توان به بیکوتامید (کازودکس)، نیلوتامید (نیلاندرون) و فلوتامید اشاره داشت. آنزالوتامید (Xtandi) زمانی مورد استفاده قرار می گیرد که دیگر روش های هورمون درمانی اثر بخش نبوده باشند.


عمل جراحی برای خارج کردن بیضه ها از بدن
برداشتن بیضه ها از بدن منجر به کاهش سطح تستسترون خواهد شد.

از هورمون درمانی برای آقایانی استفاده می شود که سرطان پروستات در بدن آن ها به سطح پیشرفته و جدی رسیده باشد. چرا که این روش می تواند به کوچک کردن سلول های سرطانی و جلوگیری از رشد تومور کمک کند.

در آقایانی که سرطان پروستات در مراحل اولیه خود باشد از هورمون درمانی استفاده می شود تا تومور ها قبل از پرتو درمانی کوچک شوند. در نتیجه احتمال موفقیت پزشکان بالاتر خواهد بود.

از جمله عوارض جانبی و ناخواسته هورمون درمانی می توان به اختلال نعوظ، از دست دادن توده استخوانی، کاهش میل جنسی و افزایش وزن اشاره کرد.

درمان سرطان پروستات در مردان با فریز کردن پروستات

در کریوسرجری بافت بدن به جهت کشته شدن سلول های سرطانی منجمد می شود. در حین این روش درمانی برای سرطان پروستات، سوزن های کوچکی به کمک راهنمایی تصاویر سونوگرافی وارد غده پروستات می شوند.

یک گاز بسیار سرد وارد سوزن ها شده و منجر به منجمد شدن بافت های اطراف آن خواهد شد. سپس یک گاز ثانوی وارد سوزن ها می شود تا گرما را به بافت های ناحیه مد نظر برگرداند. چرخه های انجماد و گرما دادن می توانند به کشته شدن سلول های سرطانی کمک کنند. همچنین سلامت بافت های اطراف بهبود خواهد یافت.

تلاش های اولیه برای استفاده از کریوسرجری برای سرطان پروستات منجر به بروز عوارض جانبی زیاد و غیر قابل قبولی شد. با این حال فناوری های جدید توانسته اند ضریب ایجاد عوارض جانبی و ناخواسته را کاهش داده و امکان کنترل سرطان به کمک این روش را فراهم کنند.

معمولا آقایانی که اشعه درمانی نتوانسته است مشکل آن ها را حل کند باید به سراغ گزینه کریوسرجری یا همان فریز کردن بافت پروستات بیایند.

شیمی درمانی پروستات چگونه است؟

یکی دیگر از روش های درمان سرطان پروستات در مردان شیمی درمانی است. در پروسه شیمی درمانی از دارو های خاصی استفاده می شود تا به کمک آن ها سلول های سرطانی به سرعت کشته شوند. شیمی درمانی به کمک یک رگ در داخل دست و یا قرص و گاهی اوقات هر دو مورد با هم انجام می شود.

شیمی درمانی برای آن دسته از آقایان مناسب است که سرطان پروستات آن ها فقط منحصر به این بخش از بدن نیست و به نواحی دیگر پخش شده است. همچنین برخی از انواع سرطان که پاسخ خوبی به پرتو درمانی نشان نمی دهند را باید با کمک شیمی درمانی کنترل کرد.

بیولوژی درمانی

ایمونوتراپی یا همان بیولوژی درمانی از سیستم ایمنی بدن جهت مقابله با سلول سرطانی استفاده می کند. یک نوع از ایمونوتراپی با نام پرووِنج ( sipuleucel-T ) به نحوی تکامل یافته است که در درمان سرطان پروستات پیشرفته کارایی خوبی دارد.

این پروسه از سلول های سیستم ایمنی بدن بیمار استفاده می کند. سپس این سلول ها در آزمایشگاه دستکاری شده تا بتوانند با سرطان پروستات مقابله کنند. در نهایت این سلول ها دوباره از طریق رگ ها به داخل بدن تزریق می شوند تا ماموریت خود را آغاز کنند.

بدن برخی از آقایان واکنش خوبی نسبت به این روش درمانی نشان می دهد. اما باید بگوییم که این روش درمانی بسیار گران است و به چندین جلسه درمانی نیاز دارد.

عمل آرتروسکوپی زانو

جراحان چه زمانی به سراغ انجام عمل آرتروسکوپی می روند؟

انواع عمل آرتروسکوپی

عمل آرتروسکوپی را می‌توان روی هر مفصلی انجام داد و با گذشت زمان می‌توان مفاصل بیشتری را با این روش درمان کرد. انواع آن شامل:

عمل آرتروسکوپی زانو و شانه از رایج‌ترین جراحی‌های آرتروسکوپی است. این مفاصل آنقدر جا دارند که بتوان ابزار جراحی را وارد آن کرد و قابلیت جراحی آرتروسکوپی را دارند. رایج‌ترین جراحی آرتروسکوپی شامل ترمیم غضروف و مشکلات منیسک زانو و پارگی‌های درون مفصل شانه است.

روش انجام عمل آرتروسکوپی

در این روش یک دوربین از طریق یک برش کوچک (حدود یک سانتی‌متر) در مفصل قرار می‌گیرد. این دوربین به یک منبع نور فیبری متصل است و تصویر درون مفصل را روی نمایشگر نشان می‌دهد.

جراح با استفاده از مایعی که درون مفصل پمپ می‌شود به وضوح تصویر و پاکسازی بقایای مفصل کمک می‌کند. برش‌های دیگری هم برای قرار دادن ابزارهای درمانی استفاده می‌شود. مثلا با استفاده از تراشی می‌توان غضروف پاره‌شده را صاف کرد و اضافی را استخراج کرد.

ابزار مختلفی برای مشکلات متفاوت مفصلی وجود دارد. دوربین‌های کوچک و بزرگ با زوایای مختلف و تصاویر متفاوت موجود است. بعضی ابزارها برای یک مفصل خاص و برای مشکل خاصی بکار می‌روند. انجام جراحی آرتروسکوپی در مچ دست نیازمند ابزاری متفاوت از ابزار همین جراحی در لگن است.

عمل ارتروسکوپی زانو

انواع روش‌های جراحی آرتروسکوپی

می‌توان عمل آرتروسکوپی را برای بسیاری از مشکلات مفصلی انجام داد. همانطور که قبلا ذکر شد، مشکلات زانو و شانه بیشتر از سایر مفاصل با این روش درمان می‌شود. بعضی از اعمال آرتروسکوپی شامل:

البته همه مشکلات مفصلی هم با عمل آرتروسکوپی درمان نمی‌شوند. مثلا مطالعات زیادی نشان داده است که بهبودی کمی پس از این جراحی برای درمان آرتریت زانو حاصل می‌شود. اولین هدف در درمان باکیفیت مشکلات مفصلی و غضروفی در جراحی آرتروسکوپی باید موفقیت آن باشد و در غیراین صورت باید از روش‌های جراحی دیگر استفاده شود.

ایمنی عمل آرتروسکوپی

جراحی آرتروسکوپی هم مانند هر روش جراحی دیگری ممکن است عوارضی داشته باشد که شامل عفونت، ایجاد لخته خون، آسیب به عصب و مشکلات مربوط به بی‌هوشی است. باید در مورد عوارض احتمالی با پزشک جراح مشورت کرد.

همانطور که گفته شد این جراحی نسبتا کم عارضه است و اگر به درستی انجام شود بسیار موفقیت‌آمیز است. بعضی از عوارض شایع پس از آرتروسکوپی درد و ناراحتی‌های پس از عمل است. به علاوه برای دیدن درون مفصل پزشک مایعی درون آرتروسکوپ می‌گرداند که ممکن است سبب ورم محل جراحی شود. با پزشک خود در مورد عوارض و خطرات این جراحی مشورت کنید.

دوره نقاهت آرتروسکوپی

یکی از مزایای بزرگ عمل آرتروسکوپی کاهش آسیب به بافت نرم اطراف مفصل است. برش‌های کوچک در این جراحی و آسیب کم به عضلات، لیگامان‌ها و ساختارهای اطراف مفصل، آسیب به مفصل و خونریزی، ورم  و التهاب را کاهش می‌دهد. به آرامی و سریع‌تر از روش‌های جراحی دیگر دامنه حرکتی و قدرت ورزش کردن بیمار باز می‌گردد. البته گاهی نیاز به مراقبت‌های پس از جراحی هست که باید با پزشک در مورد آن مشورت کنید.

با وجود دوره نقاهت سریع پس از آرتروسکوپی ممکن است محدودیت‌هایی در انجام فعالیت‌ها وجود داشته باشد. انجام اشتباه آرتروسکوپی ممکن است به افزایش درد، گرفتگی و ورم بینجامد. با شروع کردن آرام فعالیت‌ها خطر ایجاد چنین مشکلاتی کاهش میابد. به علاوه، فیزیوتراپی یا تمرینات ورزشی نقش مهمی در تسریع روند بهبودی بازی می‌کند.

فتق دیسک کمر

آیا فتق دیسک کمر خطرناک است؟

فتق دیسک در هر جایی از ستون فقرات می‌تواند ایجاد شود و به عصب نزدیک خود آسیب برساند. بسته به مکان فتق دیسک، درد، بی‌حسی یا ضعف در دست و پا ایجاد می‌شود. بسیاری از افراد هیچ علامتی نشان نمی‌دهند. معمولا نیازی به جراحی برای برطرف سازی این مشکل نیست.

علائم فتق دیسک

فتق دیسک بیشتر در پایین کمر ایجاد می‌شود. البته در گردن هم ممکن است ایجاد شود. علائم بسته به مکان فتق دیسک و درگیری عصب متفاوت است و معمولا یک طرف بدن را درگیر می‌کند.

درد دست یا پا

اگر فتق دیسک در پایین کمر باشد بیشترین درد را در ناحیه باسن، ران‌ها و ساق پا و حتی بخش‌هایی از پا حس می‌کنید. اگر فتق دیسک در بخش گردنی باشد بیشترین درد در ناحیه شانه‌ها و بازوها حس می‌شود. با سرفه، عطسه یا قرار گرفتن در موقعیت‌های خاصی درد بیشتر می‌شود. این درد، حالت تیز و سوزنده‌ای دارد.

بی ‌حسی و گزگز شدن

در فتق دیسک ممکن است بی‌حسی یا گزگز شدن در نواحی که تحت کنترل عصب تحت فشار هستند، ایجاد شود.

ضعف

عضلات تحت کنترل اعصاب تحت فشار در فتق دیسک دچار ضعف می‌شوند که این امر می تواند منجر به تلوتلو خوردن یا تاثیر منفی بر روی توانایی در بلند کردن و نگه‌داشتن وسایل شود.

دلیل فتق دیسک کمر

فتق دیسک ممکن است به دلیل آسیب با بلند کردن وسایل سنگین یا حتی خودبه‌خودی ایجاد شود. افزایش سن نقش زیادی در این مشکل ایفا کرده و به دلیل خشک و سخت شدن دیسک در سنین بالا بیشتر رخ می‌دهد. دیواره سخت و خارجی دیسک ضعیف شده و نوکلئوس ژله‌ای وارد قسمت پاره‌شده این دیواره می‌شود که اگر به عصب فشار آورد درد ایجاد می‌شود. ژنتیک، سیگار کشیدن و بعضی فعالیت‌های شغلی یا تفریحی ممکن است سبب از بین رفتن دیسک شوند.

چه کسانی بیشتر در معرض فتق دیسک قرار دارند؟

فتق دیسک بیشتر در دهه 30 و 40 زندگی رخ می‌دهد. البته افراد مسن‌تر به خصوص کسانی که فعالیت فیزیکی شدیدی دارند، در خطر بیشتری هستند. فتق دیسک کمری یکی از شایع‌ترین دلایل درد پایین کمر است که مرتبط با درد پا بوده و 15 برابر شایع‌تر از فتق دیسک گردنی است.

چگونگی تشخیص فتق دیسک کمر

پزشک در طی فعالیت فیزیکی حساسیت کمر را بررسی می‌کند. از شما می‌خواهد که به پشت دراز بکشید و پاهایتان را به جهات مختلف حرکت دهید تا علت درد مشخص شود. ممکن است معاینات عصبی هم برای بررسی رفلکس، قدرت عضلانی، توانایی راه رفتن و توانایی حس ارتعاش و احساس اجسام ظریف انجام شود.

در بیشتر مواقع برای تشخیص فتق دیسک به معاینه فیزیکی و تاریخچه پزشکی فرد نیاز است. اگر پزشک به مشکل دیگری شک کند یا بخواهد بداند که کدام عصب تحت تاثیر قرار گرفته است از روش‌های زیر استفاده می‌کند:

تصویر برداری

??اشعه ایکس
تصویربرداری با اشعه ایکس ساده قادر به تشخیص فتق دیسک نیست ولی می‌تواند علل دیگر درد کمری مانند عفونت، تومور، مشکلات تراز ستون فقرات و شکستگی استخوان را رد کند.

??سی تی اسکن
در سی‌تی اسکن چندین تصویر با اشعه ایکس از جهات مختلف گرفته شده و سپس برای ایجاد تصویری مقطعی از ستون فقرات و ساختارهای اطراف آن، این عکس‌ها با هم ترکیب می‌شود.

??میلوگرافی

یک ماده رنگی در مایع نخاعی تزریق شده و سپس عکس اشعه ایکس گرفته می‌شود. در این روش فشار روی ستون فقرات و اعصاب ناشی از فتق دیسک و سایر مشکلات نشان داده می‌شود.

??ام آر آی MRI
در این روش از امواج رادیویی و میدان مغناطیسی قوی برای ایجاد تصویر ساختارهای درونی بدن استفاده می‌شود. از این روش برای تایید محل فتق دیسک و اعصاب درگیر استفاده می‌شود.

تست اعصاب

الکترومیوگرافی و مطالعات هدایت عصبی حرکت ایمپالس‌های الکتریکی در طول بافت عصبی را می‌سنجد. این تست در یافتن محل آسیب عصبی کمک‌کننده است.

مطالعات هدایت عصبی

این تست ایمپالس‌های عصبی الکتریکی و عملکرد عضلانی و عصبی را از طریق قرار دادن الکترودهایی روی پوست می‌سنجد. این مطالعه ایمپالس‌های الکتریکی سیگنال‌های عصبی را در هنگام عبور جریان از عصب اندازه‌گیری می‌کند.

الکترومیوکاردیوگرافی (EMG)

در این روش پزشک یک الکترود سوزنی را از طریق پوست در عضلات مختلف قرار داده و فعالیت الکتریکی عضلات را در هنگام انقباض و استراحت ارزیابی می‌کند.

فتق دیسک کمر

درمان غیر جراحی فتق دیسک کمر

درمان غیرجراحی شامل دوره‌های کوتاه استراحت، استفاده از داروهای ضدالتهاب برای کاهش ورم، داروهای بی‌دردی برای کنترل درد، فیزیوتراپی، ورزش و تزریق استروئید نخاعی است.

طول زمان استراحت را از پزشک بپرسید. استراحت زیاد سبب سختی مفاصل و ضعف عضلات شده که خود سبب سخت‌تر شدن انجام فعالیت‌های کاهش‌دهنده درد می‌شود.

از پزشک بپرسید که آیا قادر به انجام کار پس از اتمام دوره درمان خواهید بود یا خیر. ممکن است پزشک نیاز ببیند که با فیزیوتراپیست یا پرستار برای آموزش حرکات روزمره بدون ایجاد فشار به کمر مشورت کنید.

هدف درمان غیرجراحی کاهش مشکلات عصبی و دیسک و بهبود وضعیت فیزیکی بیمار برای محافظت از ستون فقرات و بهبود عملکرد کلی است. این هدف با وجود یک برنامه مراقبتی منظم که ترکیبی از روش‌های درمانی مختلف است میسر می‌شود.

از درمان‌های اولیه‌ای که پزشک تجویز می‌کند می‌توان به استفاده از فراصوت، تحریک الکتریکی، گرمادرمانی، سرمادرمانی و درمان دستی برای کاهش درد و گرفتگی عضلانی اشاره کرد. کشش هم باعث تسکین درد در بعضی بیماران می‌شود.

ممکن است پزشک یک کرست کمری (آتل کمری منعطف و نرم) در ابتدای درمان برای کاهش درد تجویز کند که البته سبب بهبود فتق نمی‌شود. درمان دستی ممکن است تسکین کوتاه مدت درد کمری را سبب شود که البته بهتر است در مورد فتق دیسک کمر از این روش استفاده نشود.

ورزش در ابتدا شامل کشش آرام یا تغییر وضعیت برای کاهش درد و علائم بیماری در پاهاست. با کاهش درد می‌توان ورزش‌ با شدت بیشتر انجام داد، مانند ورزش‌های افزایش قوا، انعطاف و استقامت. برنامه ورزشی باید بلافاصله به بیمار داده شود و در طول دوره نقاهت اصلاح شود. ورزش بخش مهمی از روند درمان است.

دارو و کنترل درد فتق دیسک کمر

??داروهای بدون نیاز به تجویز مانند :

  1. آسپرین
  2. ایبوپروفن
  3. ناپروکسن
  4. استامینوفن

در تسکین درد بسیار مؤثر هستند. اگر درد مداوم و شدید دارید ممکن است پزشک برای مدت کوتاهی برایتان داروهای آرامبخش تجویز کند. گاهی پزشک از شل‌کننده‌های عضلانی هم استفاده می‌کند. البته این داروها را به مقدار تجویز شده استفاده کنید چرا که مصرف بیشتر آن به بهبود سریع‌تر کمکی نمی‌کند و حتی سبب ایجاد عوارض جانبی (مانند یبوست و سرگیجه) و حتی وابستگی می‌شود.

طبق دستور پزشک از داروها استفاده کنید. در مورد هر دارویی (حتی داروهای بدون نیاز به تجویز و مکمل‌ها) که مصرف می‌کنید به پزشک اطلاع دهید و در مورد تأثیر مسکن‌های تجویزی هم به او بازخورد دهید.

??داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی داروهای بی‌دردی و کاهش‌دهنده التهاب و ورم است و شامل:

  1. آسپرین
  2. ایبوپروفن
  3. ناپروکسن

مراقب عوارض جانبی آن‌ها شامل درد یا خونریزی معده باشید. در صورت مصرف مزمن این داروها و به منظور کنترل هرگونه عوارضی بایستی توسط پزشک پایش شوید.

داروهایی دیگری با اثر ضدالتهابی هم موجود است. کوتیکواستروئیدها (خوراکی یا تزریقی) هم گاهی برای درد شدید کمر تجویز می‌شود که اثر ضدالتهابی بسیار قوی دارد. این داروها هم عوارضی دارد که باید در مورد آن با پزشک مشورت کرد.

??تزریق نخاعی برای درد شدید پا توصیه می‌شود که در این روش داروی کورتیکوستروئیدی توسط یک پزشک مجرب وارد فضای نخاعی در اطراف اعصاب نخاعی می‌شود. معمولا دو تا سه تزریق نیاز است که این تزریق‌ها باید به عنوان بخشی از برنامه درمانی بازتوانی در نظر گرفته شود.

??تزریق نقطه شروع به تزریق بی‌حسی (گاهی در ترکیب با کورتیکوستروئیدها) به صورت مستقیم در بافت نرم یا عضله در امتداد نخاع یا پشت لگن گفته می‌شود که فقط برای کنترل درد و نه درمان فتق دیسک مناسب است.

فتق دیسک کمر

جراحی فتق دیسک کمر

هدف از جراحی کاهش فشار دیسک دچار فتق روی اعصاب و ایجاد علائمی چون درد و ضعف است. رایج‌ترین روش دیسککتومی است که در آن دیسک دچار فتق برداشته می‌شود. برای دیدن واضح دیسک نیاز است که بخش کوچکی از استخوان پشت دیسک برداشته شود.

ممکن است بخش کوچکی از استخوان (لامینوتومی) یا بخش بزرگی (لامینکتومی) برداشته شود. دیسککتومی تحت بی‌حسی موضعی، نخاعی یا بی‌هوشی انجام می‌شود. بیمار در وضعیت زانو زدن قرار می‌گیرد و برش کوچکی روی پوست و عضله روی دیسک دچار فتق ایجاد شده و از روی استخوان کنار زده می‌شود. بخشی از استخوان خارج شده تا جراح عصب تحت فشار را ببیند. دیسک دچار فتق و سایر ساختارهایی که روی عصب فشار وارد می‌کند خارج می‌شود. معمولا خونریزی در این جراحی کم است.