سندرم تخمدان پلی کیستیک

چگونه با تخمدان پلی کیستیک باردار شوم؟

خیلی از افراد نمی دانند که مبتلا به سندروم تخمدان پلی‌کیستیک هستند. در یکی از مطالعات انجام شده مشخص شد که حدود 70 درصد خانم‌های مبتلا به PCOS به پزشک مراجعه نکرده  و از بیماریشان اطلاعی ندارند.

سندروم تخمدان پلی‌کیستیک بر تخمدان فرد تاثیر می گذارد. تخمدان ها اندام‌هایی از دستگاه تناسلی هستند که هورمون‌های استروژن و پروژسترون تولید می کنند. وظیفه این هورمون ها این است که چرخه قاعدگی زنان را منظم کنند. البته تخمدان ها بغیر از این دو هورمون مقدار کمی هم هورمون مردانه به نام اندروژن ترشح می کنند.

این تخمدان ها تخم‌هایی را آزاد می کنند تا بتواند در صورت تماس با اسپرم مردانه بارور شوند. به این آزادسازی تخم که هر ماه اتفاق می افتد تخمک‌گذاری می گویند.

هورمون محرک فولیکولی (FSH) و هورمون لوتئینی (LH) فرایند تخمک‌گذاری را کنترل می کنند. هورمون محرک فولیکولی تخمدان را تحریک می کند تا بتواند فولیکول (کیسه‌ای که تخمک داخل آن قرار می گیرد)  تولید کند و هورمون لوئیتنی تخمدان را تحریک می کند تا تخمک بالغی آزاد کند.

PCOS نوعی سندروم یا گروهی از علائم است که بر فرایند تخمک‌گذاری و تخمدان‌های فرد اثر می گذارد. سه تا از خصوصیات اصلی این سندروم عبارتند از:

در سندروم تخمدان پلی‌کیستیک کیسه‌های کوچک و پر از مایعی داخل تخمدان ها رشد می کنند. کلمه «پلی‌کیستیک» به معنای «کیست‌های زیاد» است.

این کیسه ها در واقع فولیکول‌هایی هستند که هر کدام در داخل خود یک تخمک بالغ دارند اما این تخمک هیچگاه به اندازه کافی بالغ نمی شود و نمی تواند فرایند تخمک‌گذاری را آغاز کند.

وقتی تخمک‌گذاری اتفاق نیفتد، سطح هورمون استروژن، پروژسترون، هورمون محرک فولیکولی و هورمون لوتئینی تغییر می کند. سطح استروژن و پروژسترون از حالت عادی کمتر می شود و سطح هورمون آندروژن افزایش می یابد.

این هورمون‌های مردانه اضافه، چرخه قاعدگی را مختل می کنند. بنابراین زنانی که مبتلا به سندورم تخمدان پلی‌کیستیک هستند کمتر از حالت عادی پریود می شوند.

علت بروز سندرم تخمدان پلی کیستیک

دکترها هنوز دقیقا نمی دانند علت این سندورم چیست. به عقیده آن ها هورمون‌های مردانه از تولید هورمون‌های زنانه جلوگیری می کنند و نمی گذارند تخمدان مانند همیشه تخمک‌گذاری کند.

این تولید بیش از حد هورمون آندروژن گاهی دلایل ارثی دارد و گاهی به دلیل تورم یا مقاومت بدن در برابر انسولین اتفاق می افتد.

سندروم تخمدان پلی کیستیک ارثی

مطالعات نشان می دهند PCOS  معمولا به صورت خانوادگی در افراد مشاهده می شود. گاهی اوقات بعضی از ژن ها (نه فقط یک نوع ژن) باعث ایجاد این سندروم می شوند.

مقاومت به انسولین در سندرم تخمدان پلی کیستیک

حدود 70 درصد از خانم‌های مبتلا به PCOS بدنشان نسبت به انسولین مقاوم است، یعنی سلول‌های بدنشان نمی توانند به درستی از انسولین استفاده کنند.

انسولین هورمونی است که توسط غده پانکراس ترشح می شود و به بدن کمک می کند از شکرهای موجود در غذا به عنوان انرژی استفاده کند.

وقتی سلول ها نمی توانند به خوبی از انسولین استفاده کنند، بدن به انسولین بیشتری احتیاج خواهد داشت. درنتیجه غده پانکراس انسولین بیشتری ترشح می کند تا این کمبود را جبران کنند. وجود انسولین اضافه در بدن باعث می شود تخمدان ها هورمون مردانه بیشتری تولید کنند.

یکی از دلایل اصلی مقاومت به اسنولین چاقی است. چاقی و مقاومت به انسولین در کنار یکدیگر می توانند ریسک ابتلا به دیابت نوع دوم را در فرد افزایش دهند.

تورم

زنانی که مبتلا به سندروم تخمدان پلی‌کیستیک هستند تورم زیادی در بدنشان دارند. علاوه بر آن، اضافه وزن هم می تواند این تورم را بیشتر کند. مطالعات نشان داده اند که تورم باعث افزایش سطح هورمون آندروژن می شود.

علائم سندرم تخمدان پلی کیستیک

علائم داشتن تخمدان پلی کیستیک

بعضی از زنان بعد از اولین عادت ماهانه‌شان شروع به مشاهده علائم این سندورم می کنند اما برخی دیگر زمانی متوجه آن می شوند که اضافه وزن پیدا کنند یا برای باردار شدن با مشکل مواجه شوند. از جمله رایج‌ترین علائم این سندروم، عبارتند از:

??قاعدگی نامنظم

وقتی تخمک‌گذاری اتفاق نیفتد دیواره رحم نمی تواند هر ماه فرو بریزد. در نتیجه خانم‌هایی که مبتلا به سندروم PCOS هستند کمتر از هشت بار در سال عادت ماهانه می شوند.

??رشد موهای زائد
بیش از 70 درصد کسانی که به این سندروم مبتلا هستند روی صورت و بدنشان (از جمله کمر، شکم و سینه) موی زائد درمی آورند.

??کچلی مردانه
موی سر بعضی از خانم‌های مبتلا به PCOS نازک می شود و به مرور می ریزد (شبیه به الگوی ریزش موی مردان).

??خونریزی شدید
در این حالت دیواره‌ رحم برای مدت طولانی‌تری بازسازی می شود و به همین خاطر، دوره‌های قاعدگی شدیدتر از حالت عادی خواهند بود.

??جوش
هورمون‌های مردانه می توانند پوست فرد را از حالت عادی چرب تر کنند و باعث جوش زدن در ناحیه‌های مثل صورت، سینه و بالای کمر شوند.

??تیره شدن پوست
ممکن است لکه‌های تیره‌ای در خطوط بدن، مثل زیر سینه ها، ران ها و گردن مشاهده شود.

??سردرد
تغییر در هورمون در برخی از زنان باعث ایجاد سردرد می شود.

??اضافه وزن
هشتاد درصد از افراد مبتلا به PCOS، اضافه وزن دارند.

عوارض سندرم تخمدان پلی کیستیک بر روی بدن

وجود سطح بالای آندروژن می تواند بر باروری و جنبه‌های دیگر سلامت فرد تاثیر بگذارد.

تشخیص سندرم تخمدان پلی کیستیک

ناباروری
یک زن برای اینکه باردار شود باید بتواند تخمک‌گذاری کند. خانم‌هایی که به طور منظم تخمک‌گذاری نمی کنند تخم‌های زیادی آزاد نمی کنند و در نتیجه شانس بارور شدنشان کاهش می یابد. طبق تحقیقات سندروم تخمدان پلی‌کیستیک یکی از اصلی‌ترین دلایل ناباروری در زنان است.

سندروم متابولیک
هشتاد درصد از افراد مبتلا به PCOS   چاق هستند یا اضافه وزن دارند. چاقی و PCOS  هر دو ریسک قند خون، فشار خون، افزایش کاسترول بد (LDL) و کاهش کلسترول خوب (HDL) را بیشتر می کنند.

وقتی فردی همه این علائم را داشته باشد، اصطلاحا می گوییم به سندروم متابولیک دچار شده و ریسک بیماری‌های قلبی، دیابت و سکته قلبی در این افراد افزایش می یابد.

وقفه تنفسی در خواب
این عارضه زمانی اتفاق می افتد که فرد در هنگام خواب دچار وقفه تنفسی شود و خوابش را مختل کند. وقفه تنفسی در زنانی که اضافه وزن داشته باشند رایج تر است، بخصوص اگر مبتلا به سندروم تخمدان پلی‌کیستیک هم باشند. احتمال وقفه تنفسی در زنان چاقی که  PCOS دارند 5 تا 10 برابر بیشتر از زنانی است که مبتلا به این سندروم نیستند.

سرطان پوسته داخلی رحم (آندومتر)
در دوران تخمک‌گذاری دیواره‌های رحم شروع به ریزش می کنند. حال اگر فرد هر ماه تخمک‌گذاری نکند بازسازی دیواره رحم بیشتر شده و رحم زخیم تر می شود. زخیم شدن دیواره رحم احتمال ابتلا به سرطان آندومتر را افزایش می دهد.

افسردگی
تغییر سطح هورمون ها و همچنین علائمی مانند رشد موی زائد می تواند تاثیر مخربی بر احساسات فرد بگذارند. خیلی از خانم‌‌هایی که مبتلا به این سندروم هستند درنهایت دچار افسردگی و اضطراب می شوند.

راه های تشخیص سندرم تخمدان پلی کیستیک

وقتی زنان حداقل دو تا از علائم زیر را داشته باشند پزشک تشخیص می دهد که مبتلا به سندروم تخمدان پلی‌کیستیک هستند:

علاوه بر این موارد پزشک درباره رشد موهای زائد، جوش صورت و اضافه وزن هم از فرد سوالاتی می پرسد. پزشک همچنین می تواند با معاینه مدخل رحم به خیلی از مشکلات مربوط به تخمدان و بخش‌های دیگر دستگاه تولید مثل پی ببرد. در این معاینه پزشک با دستکش واژن فرد را باز می کند تا مطمئن شود هیچ مورد مشکوکی در تخمدان و رحم وجود ندارد.

پزشک ها همچنین می توان با گرفتن آزمایش خون میزان هورمون ها را تشخیص دهند. حتی می توانند با تست خون میزان کلسترول، انسولین و تریگلیسرین بدن را هم بررسی کنند و مطمئن شوند فرد دچار عارضه‌هایی مثل دیابت یا بیماری قلبی نباشد.

پزشک حتی می تواند با استفاده از سونوگرافی فولیکول‌های غیرعادی و سایر مشکلات مربوط به تخمدان و رحم را هم بررسی کند.

سندرم تخمدان پلی کیستیک و بارداری

سندروم تخمدان پلی‌کیستیک چرخه عادی قاعدگی را مختل می کند و باعث می شود فرد نتواند راحت باردار شود. بین 70 تا 80 درصد از زنان مبتلا به PCOS مشکل باروری دارند.

این عارضه می تواند احتمال مشکلات مربوط به بارداری را هم افزایش دهد. خانم‌هایی که سندروم تخمدان پلی‌کیستیک دارند دو برابر زنان دیگر بیشتر احتمال دارد بچه ناقص به دنیا بیاورند. احتمال سقط خودبه‌خودی، فشار خون و دیابت بارداری هم در این افراد بیشتر از دیگران است.

با این حال، زنانی که مبتلا به PCOS هستند می توانند با کمک روش‌های درمانی باروری، میزان تخمک‌گذاری خود را افزایش دهند و باردار شوند. کاهش وزن و کاهش قند خون می تواند احتمال مشکلات بارداری را در این افراد به حداقل برساند و کمکشان کند کودک سالمی به دنیا بیاورند.

درمان سندرم تخمدان پلی کیستیک

درمان سندرم تخمدان پلی کیستیک

قرص‌های جلوگیری بارداری و داروهای دیگر می توانند چرخه قاعدگی فرد را منظم کرده و برخی از علائم PCOS از جمله جوش صورت و رشد موی زائد را از بین ببرند.

درمان پلی کیستیک با قرص ضد بارداری

استفاده روزانه هورمون استروژن و پروژسترون می تواند باعث تعادل هورمون ها، منظم شدن فرایند تخمک‌گذاری، کاهش علائمی از جمله رشد موی زائد و مراقبت در برابر سرطان پوسته داخلی رحم شود. این داروهایی هورمونی را می توان به صورت قرص، حلقه واژنی یا چسب مصرف کرد.

درمان پلی کیستیک با متفورمین

متفورمین (Glucophageو  Fortamet) دارویی است که برای درمان دیابت نوع دو از آن استفاده می شود. این دارو می تواند با افزایش سطح انسولین، سندروم PCOS را هم درمان کند.

در یکی از مطالعات انجام شده نشان داده شد که مصرف متفورمین در کنار ورزش و تغییر رژیم غذایی به کاهش وزن، کاهش قند خون و منظم‌سازی چرخه قاعدگی کمک می کند و از ورزش و رژیم تنها اثرگذاری بیشتری دارد.

درمان  پلی کیستیک با کلومیفن

کلومیفن (کلومید) نوعی داروی باروری است که می تواند برای باردار شدن به زنان مبتلا به PCOS  کمک کند. با این حال، این دارو احتمال تولد دوقلو یا چندقلو را افزایش می دهد.

عمل جراحی 

اگر روش‌های درمانی دیگر پاسخگو نباشند، نوبت به عمل جراحی می رسد. سوراخ کردن تخمدان (Ovarian drilling) فرایندی است که در آن یا استفاده از لیزر یا سوزنی نازک سوراخ‌هایی را روی تخمدان ایجاد می کنند تا فرایند تخمک‌گذاری را بازسازی کنند.

کولپوسکوپی

کولپوسکوپی و نمونه برداری از رحم چگونه انجام میشود؟

کولپوسکوپی چیست؟

کولپوسکوپی نوعی تست سرطان رحم است که به پزشک اجازه می دهد دهان و گردنه رحم بیمار را از نزدیک معاینه کند. معمولا برای یافت سلول‌های سرطانی یا غیرنرمال در رحم از این روش استفاده می شود.

کولپوسکوپی رحم چگونه انجام میشود؟

کولپوسکوپی معمولا در مطب خود پزشک انجام می شود و بین ده تا بیست دقیقه زمان می برد. همچنین این آزمایش به هیچ داروی بیحسی یا بیهوشی احتیاج ندارد. برای انجام این آزمایش مراحل زیر را طی خواهید کرد:

وارد شدن لوله اسپکولوم برای بعضی از بانوان کمی دردناک است. برخی از آن ها می گویند که به دلیل محلول سرکه کمی احساس سوزش پیدا می کنند. اگر در حین این آزمایش مضطرب شدید یا احساس بدی داشتید، نفس‌های عمیق و آرام بکشید تا بدنتان کمی آرام شود.

نمونه‌بردای به همراه کولپوسکوپی

احساسی که در فرایند بافت‌برداری دارید به منطقه و عضوی که می خواهید از آن نمونه‌برداری کنید بستگی دارد.

نمونه‌برداری از دیواره رحم

تست کولپوسکوپی معمولا هیچ دردی ندارد اما نمونه‌برداری از دیواره رحم ممکن است در بعضی از افراد باعث انقباض، درد، خونریزی و سوزش شود.

پزشک معمولا 30 دقیقه قبل از بافت‌برداری از رحم به فرد داروی مسکن می دهد. همچنین، قبل از انجام نمونه‎برداری دیواره رحم را بیحس می کند اما بهترین راه این است که قبل از انجام نمونه‌برداری در مورد میزان درد و نحوه کنترل آن با دکتر صحبت کنید.

نمونه‌برداری از واژن

بیشتر قسمت‎های واژن حس چندانی ندارد. به همین دلیل در حین انجام نمونه‌برداری درد چندانی را احساس نمی کند. بخش پایینی واژن حس بیشتری دارد و اگر پزشک بخواهد از آن قسمت بافت‌برداری کند از بیحسی موضعی استفاده می کند.

آیا کولپوسکوپی درد دارد؟

کولپوسکوپی فرایندی تقریبا بی‌درد است اما زمانی که اسپکولوم وارد رحم می شود یا زمانی که پزشک رحم را با محلولی شبیه به سرکه می شوید ممکن است کمی احساس سوزش یا فشار داشته باشید.

در صورت نیاز به نمونه‌برداری فرد ممکن است کمی اذیت شود. بعضی از افراد می گویند درد آن شبیه به انقباض‌های دوران قاعدگی است یا شبیه به اینکه یک نفر نیشگون تیزی از شما بگیرد.

بعد از تست کولپوسکوپی یا نمونه‌برداری از رحم معمولا بیمار مشکل خاصی را احساس نخواهد کرد. اگر نتیجه آزمایش مشکلاتی را نشان دهد، پزشک ممکن است تست‌های بیشتری از شما بگیرد یا روش‌های درمانی برایتان در نظر بگیرد.

کولپوسکوپی

مراقبت بعد از نمونه برداری از رحم

بعد از تست کولپوسکوپی واژن فرد ممکن است تا چند روز کمی درد داشته باشد و اگر علاوه بر آن نمونه‌برداری هم انجام داده باشد، ممکن است تا چند روز ترشحات تیره رنگی را مشاهده کند. برای جلوگیری از این ترشحات می توانید از تامپون، پد و یا نوار بهداشتی استفاده کنید. البته پزشک ممکن است برای بعضی از افراد استفاده از تامپون را توصیه نکند.

نکاتی که باید بعد از کولپوسکوپی یا نمونه‌برداری از رحم به یاد داشته باشید، عبارتند از:

عوارض بعد از نمونه برداری از رحم

طبیعی است که بعد از تست کولپوسکوپی یا نمونه‌برداری بیمار مشکلاتی داشته باشد. از جمله خطرات این آزمایش می توان به خونریزی یا عفونت اشاره کرد که در صورت مشاهده باید درمان شود.اگر هریک از موارد زیر را مشاهده کردید سریع به پزشک اطلاع دهید:

انجام کولپوسکوپی در بارداری

اگر باردار باشید انجام فرایند کولپوسکوپی برایتان هیچ خطری نخواهد داشت. انجام نمونه‌داری هم در دوران بارداری خطر چندانی ندارد اما دکتر می تواند آن را تا زمان تولد نوزاد به تاخیر بیاندازد. بعد از نمونه‌برداری معمولا بانوان باردار بیشتر از افراد دیگر خونریزی خواهند داشت. این به این خاطر است که در هنگام بارداری ذخیره خون رحم افزایش می یابد.

جواب آزمایش کولپوسکوپی

پزشک می تواند با دیدن نتیجه آزمایش  تشخیص دهد که به تست‌های بیشتر یا شروع فرایند درمانی احتیاج دارید یا خیر. برای اینکه بدانید نتایج آزمایش چه زمان به دستتان می رسد می توانید از پزشک خود سوال کنید.

اگر در نتایج هیچ مورد غیرطبیعی یافت نشود، دکتر برایتان آزمایش‌های دیگر تجویز می کند تا ببنید چرا پاپ اسمیر غیرنرمال بوده است.

نتیجه نمونه برداری غیر طبیعی کولپوسکوپی

متخصص آسیب‌شناسی (پاتولوژیست) نمونه‌های بافت شما را بررسی می کند تا ببیند هیچ مورد مشکوکی در آن مشاهده می کند یا خیر. نتیجه نمونه‌برداری به او کمک می کند هر گونه سلول غیرطبیعی، سرطانی و مستعد سرطان را در رحم بیمار تشخیص دهد و عارضه‌های دیگری که نیاز به درمان دارند را پیدا کند. با مشاهده این نتایج پزشک می تواند توصیه‌هایی به شما بکند یا داروهایی برایتان تجویز کند.

بنابریان باید حتما از پزشکتان نوبت بگیرید و تمام سوالاتتان را از او بپرسید.

شکستگی مچ پا

شکستگی مچ پا چگونه درمان می شود؟

درمان شکستگی قوزک پا تا حد زیادی به محل شکستگی و شدت آن بستگی دارد. اگر شکستگی خیلی حاد باشد باید با عمل جراحی آن را درمان کنید و داخل استخوانتان پلاتین، میل یا پیچ ایمپلنت کنید تا هنگامی که قوزک پایتان جوش می خورد استخوان محکم سر جایش بایستد.

علائم شکستگی مچ پا

اگر قوزک پایتان بشکند، ممکن است برخی از علائم زیر را تجربه کنید:

عوامل شکستگی مچ پا

تصادف با ماشین

صدمات ناشی از تصادف ماشین ممکن است شامل قوزک پا هم بشود. برای درمان این نوع شکستگی معمولا به جراحی احتیاج خواهد بود.

زمین خوردن
زمین خوردن هم یکی از عواملی است که ممکن است باعث شکستگی قوزک پا شود. حتی ممکن است هنگام پریدن اشتباه روی زمین فرود بیایید و به قوزک پای خود آسیب بزنید.

قدم برداشتن اشتباه
گاهی یک قدم اشتباه برای پیچ خوردن پا و در نتیجه شکسته شدن استخوان قوزک پا کافی است.

عوارض شکستگی مچ پا

از جمله عوارض شکستگی قوزک پا می توان به موارد زیر اشاره کرد:

آرتروز
شکستگی‌هایی که به مفصل استخوان مربوط می شوند ممکن است سال ها بعد باعث آرتروز شوند. اگر تا مدت ها بعد از شکستگی قوزک پایتان همچنان درد می کرد، حتما باید به پزشک مراجعه کنید.

التهاب استخوان (osteomyelitis)
اگر قوزک پا دچار «شکستگی باز» شود، یعنی انتهای یکی از استخوان های شکسته شده بیرون زده باشد و پوستتان را سوراخ کرده باشد، استخوانتان در معرض میکروب ها قرار می گیرد و ممکن است عفونت کند.

سندروم کمپارتمان
این عارضه به ندرت برای استخوان قوزک پا اتفاق می افتد و اما در صورت رخداد منجر به درد، تورم و گاهی فلج شدن ماهیچه یا پای فرد می شود

آسیب به عصب یا رگ‌های خونی
آسیب به قوزک پا می تواند به رگ‌های خونی یا اعصاب آسیب بزند و در واقع آن ها را پاره کند. اگر احساس کردید این ناحیه از پایتان بی‌حس شده یا خون در آن جریان نمی یابد باید به سرعت به پزشک مراجعه کنید. نبود جریان خون ممکن است باعث انحدام و از بین رفتن استخوان شود.

تفاوت علائم شکستگی مچ پا با پیچ خوردن مچ پا

شکستگی مچ پا با پیچ خوردن پا تفاوت دارد. وقتی پا پیچ می خورد رباط آن کش می آید یا پاره می شود. رباط یا همان پیوند عضلانی بافت محکمی است که استخوان را محکم سر جایش نگه می دارد.

شکستگی مچ پا با پیچ خوردن پا تفاوت دارد. وقتی پا پیچ می خورد رباط آن کش می آید یا پاره می شود. رباط یا همان پیوند عضلانی بافت محکمی است که استخوان را محکم سر جایش نگه می دارد.

اگر قوزک پایتان پیچ بخورد احساس درد و تورم خواهید داشت که میزان این درد به شدت پیچ خوردن پا بستگی دارد. برای مثال اگر پیچ خوردن درجه یک باشد، پا کمی ورم خواهد کرد ولی اگر پیچ خوردگی درجه سه باشد، تورم بسیار حاد خواهد بود. همچنین بسته به وخامت پیچ خوردگی گاهی مچ پا نمی تواند وزن بدنتان را تحمل کند.

در مقایسه، شکستگی مچ پا درد بیشتری دارد. بعد از آسیب ممکن است نتوانید بایستید، راه بروید یا وزن بدنتان را روی پایتان بیاندازید. البته این ها همه به نوع شکستگی و علت آن هم بستگی دارد (برای مثال اینکه شکستگی بر اثر تصادف با وسایل نقلیه بوده یا عوامل دیگر). گاهی شکستگی کبودی و تورم به همراه دارد.

تنها راه برای اینکه بفهمید قوزک پایتان دچار شکستگی شده یا پیچ خوردگی، این است که به پزشک مراجعه کنید. پزشک برای اینکه نوع آسیب را تشخیص دهد می تواند آزمایش‌های متفاوتی را انجام دهد که در ادامه به آن ها اشاره می کنیم:

شکستگی مچ پا با پیچ خوردن مچ پا

معاینه فیزیکی
پزشک ابتدا قوزک پایتان را معاینه می کند تا میزان التهاب و تورم آن را بررسی کند. اگر در قسمت رباط پا قرمزی و التهاب دیده شد، قوزک پا به احتمال زیاد پیچ خورده است، اگر قرمزی در قسمت استخوان پا مشاهده شود، مسئله احتمالا به شکستگی استخوان مربوط می شود. پزشک همچنین پای بیمار را کمی می چرخاند تا ببیند چقدر حرکت می کند.

عکسبرداری با اشعه ایکس
عکسبرداری به پزشک کمک می کند از محل شکستگی، نوع و شدت آن اطلاع پیدا کند.

آزمون استرس
آزمون استرس مشخص می کند که پیچ‌خوردگی پا به جراحی نیاز دارد یا خیر. پزشک برای این کار کمی فشار روی قوزک پای بیمار ایجاد می کند و سپس از آن قسمت عکس می گیرد. اگر مفصل استخوان از هم جدا شود، این نشان دهنده پارگی درجه سه است و باید با استفاده از عمل جراحی درمان شود.

سیتی اسکن
سیتی اسکن از بخش‌های مختلف قوزک پا عکسبرداری می کند و تصویری دقیق تری از استخوان پا در اختیار پزشک قرار می دهد.

ام‌آرآی
عکسبرداری ام‌آرآی با استفاده از یک میدان الکترومغناطیسی و امواج رادیویی استخوان ها و بافت‌های اطراف آن را نشان می دهد. این نوع عکسبرداری به پزشک کمک می کند شکستگی‌هایی را که با اشعه ایکس مشخص نمی شود، بیند. به علاوه، ام‌آرآی می تواند رباط‌های پا را هم نشان دهد.

درمان شکستگی قوزک پا

بسته به اینکه چه استخوانی شکسته شده و شدت آسیب تا چه حد است، درمان شکستگی قوزک پا ممکن است متفاوت باشد.

دارو برای شکستگی مچ پا

برای کاهش درد پزشک ممکن است داروهای مسکن مثل استامینوفن، تایلنول و غیره برایتان تجویز کند.

فیزیوتراپی برای شکستگی مچ پا

بعد از اینکه استخوانتان التیام یافت، ماهیچه ها و رباط پا کمی سفت می شوند و برای اینکه بتوانید دوباره آن ها را به حرکت درآورید باید کمی ورزش کنید. در این زمان درمانگر فیزیکی به شما آموزش می دهد که چطور با ورزش و تمرین دوباره قدرت، انعطاف‌پذیری و تعادل پایتان را بدست آورید.

جراحی و فرایند درمانی دیگر

جا انداختن مچ پا

اگر استخوان قوزک پا جابجا شده باشد، یعنی دو انتهای شکسته شده استخوان با هم موازی نباشند، پزشک باید این دو استخوان را به حالت اولیه برگرداند. به این فرایند جا انداختن می گویند. بسته به میزان درد و تورمی که دارید پزشک قبل از فرایند نوعی مسکن عضلانی، آرامبخش و بی‌حسی موضعی برایتان تجویز می کند تا هنگام جا انداختن دردی را احساس نکنید.


گچ گرفتن پا و مچ پا

وقتی استخوانی می شکند باید برای مدتی آن را ثابت نگه دارید تا حرکت نکند و بتواند دوباره جوش بخورد. در بیشتر موارد برای ثابت نگه داشتن استخوان پا را گچ می گیرند ولی گاهی پزشک نوعی چکمه یا کفش مخصوص برای بیماردر نظر می گیرد.

جراحی مچ پا

در بعضی موارد جراح ارتوپد ممکن است از پین، پلات یا پیچ برای ثابت نگه داشتن استخوان ها استفاده کند. این مواد در صورتی که موقتی باشند یا برای بیمار دردآور باشند، بعد از جوش خوردن استخوان دوباره در طی یک عمل جراحی برداشته می شوند.

شکستگی قوزک پا چقدر طول میکشد؟

به طور کلی، شکستگی قوزک پا بین 6 تا 12 هفته التیام می یابد. آسیب‌های جدی تر که به عمل جراحی احتیاج دارند هم بعد از 6 هفته بهبود می یابند. در این مدت زمان، پزشک ممکن است مرتب از استخوان شکسته شده عکسبرداری کند و روند بهبود آن را مد نظر داشته باشد.

درمان شکستگی قوزک پا ممکن است تا سقف 12 هفته طول بکشد ولی در کل، طول زمان ریکاوری به میزان آسیب، سن و سلامت کلی فرد بستگی دارد.

بی حسی نخاعی

بی حسی نخاعی ( اسپاینال ) چگونه انجام می شود؟ [+ عوارض]

به طور معمول برای بیشتر عمل‌های جراحی از بی هوشی کامل استفاده می‌شود. برای انجام بی هوشی، متخصص بی هوشی داروهای لازم را به بیمار تزریق می‌کند و بیمار به خواب فرو می‌رود. این موضوع بیمار را برای مدت جراحی، بیهوش، بی حرکت و بدون درد نگه می‌دارد. معمولا در زمان عمل جراحی یک لوله تنفسی برای بیمار قرار داده می‌شود، تا بدین طریق تنفس بیمار در زمان عمل جراحی کنترل شود. زمانی که جراحی به پایان برسد، متخصص بی هوشی مقدمات بازگشت فرد به حالت هوشیار را فراهم می‌کند.

جایگزین دیگری که برای بی هوشی کامل استفاده می‌شود، بی حسی نخاعی ( اسپاینال ) است. اسپاینال می‌تواند برای بیشتر عمل‌های کمر به پایین استفاده شود. اسپاینال توسط متخصص بی هوشی انجام می‌شود. در این حالت از یک سوزن ظریف برای تزریق در میان بخش پایینی کمر استفاده می‌شود و بدین ترتیب بی حسی موضعی به درون مایع اطراف مجرای ستون فقرات تزریق می‌شود.

بی حسی تزریق شده، اعصاب متصل به شکم، لگن، پا و پنجه‌ها را بی حس می‌کند. زمانی که اعصاب به طور کامل حس خود را از دست بدهند، فرد دیگر هیچ احساس دردی در زمان جراحی نخواهد داشت، همچنین قادر به حرکت پای خود در زمان جراحی نخواهد بود. داروهای دیگر نیز ممکن است در چند ساعت بعد از جراحی برای کاهش بیشتر درد، به بیماران تزریق شوند.

چه جراحی‌هایی با کمک بی حسی از کمر انجام می‌شوند؟

بی حسی نخاعی در زایمان

بی حسی نخاعی معمولا به چه شکل هایی انجام می‌شود؟

استفاده صرف از بی حسی نخاعی

در این حالت بیمار در زمان جراحی بیدار خواهد بود و می‌تواند تمام اتفاقات اتاق عمل را متوجه شود، با این وجود فرد هیچ دردی احساس نمی‌کند. در این حالت ممکن است فرد حسی از حرکت یا فشار داشته باشد، این موضوع مسئله‌ای کاملا طبیعی است. در این حالت از یک صفحه برای جلوگیری از دید بیمار استفاده می‌شود تا وی نتواند عملی که بر روی بدنش انجام می‌شود را ببیند.

استفاده از بی حسی نخاعی به همراه آرام بخش

در این حالت، زمانی که بی حسی نخاعی به بدن تزریق می‌شود و متخصص بی هوشی از کار انجام شده رضایت دارد، متخصص بی هوشی به تزریق داروهای دیگری می‌پردازد تا بیمار احساس آرامش و خواب آلودگی داشته باشد. این نوع از بی حسی مشابه بی هوشی کامل نیست، در این حالت بیمار می‌تواند گاهی متوجه صداها و فعالیت‌های اتاق عمل شود اما دردی را حس نمی‌کند.

استفاده از بی حسی نخاعی به همراه بی هوشی کامل

در بعضی موارد، متخصص بی هوشی ممکن است تشخیص دهد استفاده همزمان از بی حسی نخاعی و بی هوشی کامل ضرورت دارد. همچنین در بعضی موارد (برای مثال زمانی که جراحی بیش از حد طولانی می‌شود یا فرد در زمان جراحی احساس ناراحتی می‌کند) ممکن است استفاده از بی هوشی کامل برای غلبه بر مشکلات ضرورت داشته باشد.

به طور معمول متخصص بی هوشی پیش از انجام جراحی مسائل را با شما در میان می‌گذارد. بدین ترتیب شما با کمک پزشک و متخصص بی هوشی می‌توانید در مورد گزینه مناسب با شرایط خود تصمیم بگیرید. اگر بعد از صحبت با متخصص بی هوشی، تمایلی به استفاده از اسپاینال ندارید، بهتر است موضوع را با پزشک خود در میان بگذارید. هیچ اجباری در استفاده از هیچ روش بی حسی که ممکن است مطابق میل شما نباشد، وجود ندارد.

بی حسی نخاعی (اسپاینال) چگونه انجام می‌شود؟

پیش از این که بی حسی نخاعی تزریق شود، متخصص بی هوشی یک آنژیوکت که کانولا نام دارد به دستان فرد وصل می‌کند و بدین ترتیب فرد به یک صفحه نمایش متصل می‌شود که تعداد ضربان قلب (ECG)، فشار خون و میزان اکسیژن را نشان می‌دهد.

به طور معمول بی حسی نخاعی زمانی انجام می‌شود که فرد بیدار است. در این حالت متخصص بی هوشی از فرد می‌خواهد در موقعیتی قرار گیرد که عمل به راحتی انجام گیرد. معمولا موقعیت قرار گرفتن فرد در دو حالت خلاصه می‌شود:

این موقعیت‌ها به متخصص بی هوشی کمک می‌کنند که فضاهای میان استخوان‌های کمر فرد را باز کند، این موضوع برای تزریق بی حسی نخاعی ضرورت دارد.

زمانی که فرد در موقعیت مناسب قرار گیرد، محل شکاف با ضدعفونی کننده تمیز می‌شود، متخصص بی هوشی دست‌های خود را می‌شوید و با روپوش، دست کش، کلاه و ماسک به انجام فعالیت‌ها می‌پردازد. این‌ها قدم‌هایی هستند که برای کاهش خطرات عفونت در بیمار انجام می‌شوند.

متخصص بی هوشی به تعیین محل‌های قرار دادن بی حسی نخاعی می‌پردازد. در ادامه بی حسی موضعی برای بی حس کردن محل برش تزریق می‌شود، سپس سرنگ ظریف تزریق نخاعی، به انجام تزریق می‌پردازد.

در این مرحله، بی حرکت باقی ماندن بیمار اهمیت دارد. در زمان انجام بی حسی نخاعی، فرد درد خاصی حس نمی‌کند، با این حال اگر سوزن به یکی از عصب‌های مربوط به پا نزدیک شود، فرد درد ناگهانی در یکی از پاهای خود حس می‌کند. در صورتی که این اتفاق رخ دهد، حفظ حالت بی حرکت و اطلاع دادن به  متخصص بی هوشی اهمیت دارد.

زمانی که دارو به بدن فرد تزریق شود، فرد یک حس گرم سوزن سوزن در پایین بدن خود حس می‌کند و پاها شروع به بی حس شدن می‌کنند. بی حسی نخاعی معمولا به صورت فوری عمل نمی‌کند و به زمان کوتاهی برای عمل کردن نیاز دارد، در این حالت معمولا پایین تنه فرد بعد از پنج تا پانزده دقیقه بی حس می‌شود. با این حال پس از تزریق فرد در ابتدا احساس سنگینی در پاهای خود حس می‌کند و در نهایت به هیچ وجه قادر به حرکت پاهای خود در زمان عمل نخواهد بود.

همه چیز درباره زایمان طبیعی با اپیدورال

بی‌حسی اپیدورال یکی از رایج‌ترین شیوه‌های کاهش درد در طی زایمان است. زنان بیش از هر روش کاهش درد دیگری خواستار این روش هستند. بیش از 5% زنان در طی زایمان در بیمارستان‌ها، تحت این نوع بی‌حسی قرار می گیرند.

مزایای بی حسی اسپاینال

بیماری‌هایی وجود دارند که بی هوشی کامل را برای افراد خطرناک می‌کنند. برای مثال افرادی که مشکلات تنفسی دارند با خطراتی در زمان بی هوشی کامل روبرو هستند. به طور معمول پیش از انجام جراحی، متخصص بی هوشی گزینه‌های فرد را با وی مطرح می‌کند و به انتخاب روش مناسب جراحی وی کمک می‌کند. موارد بعدی نیز مزیت‌هایی هستند که استفاده از بی حسی نخاعی به همراه دارد:

عوارض جانبی بی حسی از کمر

حساسیت به داروی بی حسی نخاعی
بعضی از داروهایی که در بی حسی نخاعی استفاده می‌شوند باعث ایجاد خارش در بدن فرد می‌شوند.

افت و کاهش فشار خون
 بی حسی نخاعی می‌تواند باعث کاهش فشار خون فرد شود. اگر این مشکل رخ دهد، متخصص بی هوشی به تزریق مایعات و دارو در آنژیوکت می‌پردازد تا بدین ترتیب فشار خون فرد به حالت عادی باز گردد.

مشکل در ادرار بعد از بی حسی از کمر
فرد ممکن است پس از عمل در زمان ادرار دچار مشکل شود. این موضوع خصوصا در مردان شایع است. اگر این موضوع رخ دهد ممکن است تا زمانی که اثر بی حسی نخاعی از بین می‌رود به لوله ادرار نیاز باشد.

سردرد بعد از بیحسی اسپاینال
فرد ممکن است پس از عمل احساس سردرد بدی داشته باشد. این موضوع در یک بیمار از سیصد بیمار زن جوان در حال زایمان رخ می‌دهد، اما احتمال این رخداد در افراد مسن تر کمتر است. این مشکل معمولا با استراحت، نوشیدن مایعات و استفاده از مسکن‌های معمولی از بین می‌رود.

در موارد بسیار نادر، فرد ممکن است به عمل دیگری مشابه تزریق بی حسی نخاعی نیاز داشته باشد تا سردردها برطرف شوند. اگر فرد بعد از این که مرخص شد به سردرد بدی دچار شد، مراجعه به پزشک معالج و یا حضور در بیمارستان ضرورت پیدا می‌کند.

تنگی نفس
در موارد بسیار نادری، بی حسی نخاعی می‌تواند بخش‌های بالاتر بدن را تحت تاثیر قرار دهد. در این حالت ممکن است فرد احساس ضعف در دستان یا تنگی نفس داشته باشد. در صورت وقوع چنین رخدادی، متخصص بی هوشی مسائل را برای شما توضیح می‌دهد و به شما برای تنفس کمک می‌کند، این موضوع تا از بین رفتن تاثیر بی حسی نخاعی ادامه پیدا می‌کند.

آسیب به اعصاب
آسیب به اعصاب مسئله ای است که بیشتر بیماران نگران آن هستند. خطر آسیب دائمی به اعصاب بسیار نادر است، تقریبا در یک مورد از پنجاه هزار عمل این اتفاق رخ می‌دهد. خطر از دست دادن موقتی حس لامسه و ضعف عضلانی خطرات پر رنگ تری هستند که به طور معمول در مدت کوتاهی (چند روز) پس از جراحی برطرف می‌شوند.

علائم تبخال

هر آنچه که باید درباره انواع تبخال پوستی بدانید!

  در این مقاله توضیح می دهیم که هرپس چیست و مردم چطور به آن مبتلا می شوند. همچنین شکل و ظاهر تب‌خال ها را برایتان به تصویر می کشیم.

انواع هرپس ویروس ها

هرپس یا همان تبخال عارضه‌ای جزئی است که باعث می شود زخم‌های کوچکی روی بدن فرد ایجاد شود. افراد معمولا بعد از اینکه مبتلا به ویروس هرپس می شوند تبخال می زنند. ویروس هرپس دو نوع دارد:

ویروس هرپس سیمپلکس 1 (HSV-1)

یا همان تب‌خال دهانی که معمولا بر دهان فرد اثر می گذارد.

ویروس هرپس سیمپلکس 2 (HSV-2)

یا  همان تبخال دستگاه تناسلی که معمولا بر دستگاه تناسلی افراد اثر می گذارد.

هر دوی این ویروس ها ممکن است در دهان یا دستگاه تناسلی خودشان را نشان دهند. افراد می توانند از طریق تماس با مایعات بدن  فرد مبتلا به این ویروس (از جمله مایعات دستگاه تناسلی و بزاق دهان) دچار این عارضه شوند.

وقتی یک نفر مبتلا به ایت ویروس می شود، علائم آن ممکن است هر از گاهی در بدن او ظاهر شود و این داستان تا پایان عمر فرد ادامه خواهد داشت.

 با اینکه این تب‌خال ها احساس بدی می دهند و گاهی دردناک هستند، در صورتی که فرد از سلامت کاملی برخوردار باشد برای او خطری نخواهند داشت.

تصاویر و شکل ظاهری تبخال

علائم اولیه تبخال

بیشتر افراد مبتلا به ویروس HSV بی‌علامت هستند یعنی بعد از ابتلا به آن هیچ علائمی از خودشان نشان نمی دهند اما افراد دیگر معمولا آن را به صورت زخم‌هایی روی پوستشان تجربه می کنند. این زخم ها شبیه به تاول‌هایی هستند که داخلشان را مایعی پر کرده.

بعد از چند روز این زخم ها سر باز می کنند، مایعات داخلشان به بیرون می ریزد، خشک و پوسته پوسته می شوند و در نهایت بهبود پیدا می کنند.

وقتی پوست می خواهد تبخال بزند فرد ممکن است از چند روز قبل علائم دیگری از جمله سوزش، خارش و داغی روی پوستش احساس کند. بعضی از افراد حتی علائمی شبیه به آنفولوانزا، مثل تب و بدن‌درد خواهند داشت.

کسی که برای اولین بار مبتلا به ویروس هرپس می شود بین 2 تا 20 روز بعد از آن اولین تب‌خال خود را می زند. این تبخال ها می توانند بین یک هفته تا ده روز ادامه داشته باشند.

وقتی ویروس روی پوست ظاهر می شود ممکن است فقط یک تبخال یا چندین تبخال را ایجاد کند. این تبخال ها اغلب روی پوست اطراف دهان، آلت تناسلی یا قسمت انتهایی روده بزرگ (مقعد) ظاهر می شوند و بین دو تا چهار هفته بعد بهبود می یابند.

علائم این ویروس هر از گاهی دوباره ظاهر می شوند اما به احتمال زیاد به وخامت دفعه اول نخواهند بود. در ادامه درمورد علائم ویروس هرپس در قسمت‌های مختلف بدن توضیح می دهیم.

علائم تبخال روی لب

در تبخال‌های دهانی بیشتر تاول ها روی لب و دهان ظاهر می شوند اما می توانند در جاهای دیگر صورت، بخصوص زیر بینی، اطراف چانه و روی زبان هم ایجاد شوند.

در ابتدا این زخم ها شبیه به برآمدگی یا جوش هستند. سپس کم‌کم رشد می کنند به شکل تاول‌های پر از چرک در می آیند.

تبخال ها می توانند قرمز، زرد یا سفید باشند و وقتی می ترکند، مایعی زردرنگ از آن ها خارج می شود. بعد از خروج این مایع در آن ناحیه پوسته‌های خشک زردرنگی به وجود می آید و تبخال آرام آرام خوب می شود.

کسانی که مبتلا به هرپس دهانی هستند ممکن است هنگام تبخال زدن غدد لنفاوی پشت گردنشان کمی ورم کند.

علائم تبخال تناسلی در زنان

بانوانی که مبتلا به تب‌خال دستگاه تناسلی هستند ممکن است در بخش بیرونی آلت تناسلی خود (یعنی لب ها) یا داخل واژن تبخال بزنند، که البته دیدن تبخال‌های داخلی کار دشواری است.

تب‌خال‌های دستگاه تناسلی از لحاظ اندازه و تعداد متفاوت هستند ولی درست مانند تبخال‌های دهان، آن ها هم به شکل تاول‌های پر از مایع روی پوست ظاهر می شوند. بعد از مدتی می ترکند، خشک می شوند و بهبود می یابند.

در مقایسه با مردان، خانم‌هایی که تب‌خال تناسلی می زنند برای دستشویی رفتنشان بیشتر دچار مشکل می شوند و ممکن است هنگام ادرار کمی احساس سوزش داشته باشند. حتی ممکن است گره‌های لنفاوی موجود در کشاله رانشان متورم شوند.


علائم تبخال تناسلی در آقایان

مردانی که مبتلا به تبخال دستگاه تناسلی می شوند در اطراف آلت مردانه‌شان تبخال می زنند. این تبخال ها ابتدا به صورت برآمدگی‌های کوچک و قرمزرنگ ظاهر می شوند و به مرور به شکل تاول‌هایی چرکین، سفید، زرد و قرمز رنگ در می آیند.

تبخال آلت تناسلی مردان هم درست مانند تبخال تناسلی زنان و تبخال‌های دهانی بعد از مدتی می ترکند، خشک می شوند و بهبود می یابند.

مردان ممکن است هنگام بروز این عارضه دچار علائم آنفولوانزا شوند و گره‌های لنفاوری کشاله رانشان متورم شود.

علائم تبخال مقعدی

مردان و زنانی که مبتلا به تب‌خال تناسلی هستند ممکن است تاول‌هایی را روی باسن یا اطراف مقعدشان مشاهده کنند. این تبخال ها می توانند در داخل مقعد یا خارج و اطراف آن به وجود بیایند و حتی باعث تورم گره‌های لنفاوی کشاله ران شوند.

علائم تبخال انگشت

تبخال‌های ناشی از ویروس هرپس گاهی روی انگشتان فرد هم ظاهر می شوند. این نوع تبخال که herpetic whitlow  نام دارد معمولا در انگشت شصت کودکانی که شصتشان را می مکنند دیده می شود.

ویروس هرپس می تواند یک یا چند تبخال اطراف ناخن‌های دست به وجود آورد. فرد مبتلا قبل از نمایان شدن تبخال ممکن است در آن ناحیه کمی احساس سوزش یا درد داشته باشد.

اگر چنیدن تبخال کوچک کنار هم به وجود بیایند، با هم یکی می شوند و تبخالی بزرگ تر را به وجود می آورند (که مثل شش‌ضلعی‌های کندوی اصل به هم چسبیده اند). این تبخال ها ممکن است حتی تا بستر ناخن هم پیش بروند.

علائم تبخال چشمی

وقتی ویروس هرپس به چشم سرایت می کند عارضه ای به نام کراتیت هرپسی را به وجود می آورد که ممکن است بر یک یا هر دو چشم اثر بگذارد و باعث علائم زیر شود:

✅ چشم‌درد

✅ حساسیت به نور

✅ خروج مایعات از چشم

کسانی که مبتلا به کراتیت هرپسی می شوند باید حتما به پزشک مراجعه کنند. اگر این بیماری درمان نشود ممکن است منجر به تار شدن دید فرد و یا حتی از دست دادن بینایی‌اش شود.

درمان تبخال روی پوست

درمان تبخال روی پوست

در حال حاضر هیچ درمانی برای این ویروس پیدا نشده و فقط داروهایی برای از بین بردن تبخال یا کم کردن دفعات تبخال ساخته شده است.

بیشتر اوقات این تبخال ها بدون درمان از بین می روند اما گاهی پزشک توصیه می کند که برای بهبود آنها یک یا چند مورد از داروهای زیر را مصرف کنید.

این داروها احتمال انتقال ویروس هرپس به افراد دیگر را کاهش می دهند. همچنین می توانند شدت و تعداد دفعات تبخال را در فرد مبتلا کمتر کنند.

این داروها ممکن است به صورت قرص یا به شکل پماد باشند و در موارد وخیم، حتی به صورت تزریقی هم برای افراد تجویز می شوند.

جلوگیری از ابتلا به تبخال تناسلی و دهانی

با اینکه هیچ درمانی برای ویروس هرپس وجود ندارد، می توانید برای جلوگیری از ابتلا به ویروس یا انتقال آن اقداماتی را انجام دهید.اگر مبتلا به تبخال دهانی شده‌اید، اقدامات پیش‌گیرانه زیر را انجام دهید.

کسانی که مبتلا به تبخال آلت تناسلی (HSV-2) می شوند باید موقع تبخال زدن از هر گونه رابطه جنسی با افراد دیگر خودداری کنند. اگر شخصی مبتلا به ویروس است ولی در حال حاضر تبخالی روی پوستش ندارد، باید هنگام آمیزش جنسی از کاندوم استفاده کند. با این حال، ویروس از طریق قسمت‌های بدون حفاظت پوست هم می تواند به طرف مقابل انتقال پیدا کند.

بانوان باردار باید برای جلوگیری از انتقال ویروس به جنین از دارو استفاده کنند.

تشخیص تبخال

نوع ویروس معمولا با یک معاینه فیزیکی مشخص می شود. دکتر برای این کار زخم‌های روی بدنتان را بررسی می کند و سوالاتی از شما می پرسد تا به علائمتان پی ببرد.

اگر پزشک تشخیص دهد که آلت تناسلی فرد دچار این تبخال شده نوعی آزمایش پوست به نام تست HSV برایش تجویز می کند. برای این کار، پزشک از مایعات داخل تاول نمونه‌برداری می کند و آن را برای آزمایش به آزمایشگاه می فرستد.

علاوه بر آن آزمایش خون هم می تواند با نشان دادن پادتن‌های ویروس HSV-2  و HSV-1 به تشخیص این عارضه کمک کند. این روش بخصوص برای زمانی که تبخالی روی پوست ظاهر نمی شود بسیار مناسب است.

متخصص خون

متخصص خون چه کاری انجام میدهد؟

زمان مراجعه به متخصص هماتولوژی

اگر پزشک عمومی شما توصیه کرد که به متخصص خون (هماتولوژیست) مراجعه کنید، شاید به‌ این‌ علت است که شما در خطر وضعیتی هستید که گلبول‌های قرمز و سفید خون، پلاکت‌ها، رگ‌های خونی، مغز استخوان، غدد لنفاوی یا طحالتان را درگیر کرده است. برخی از این شرایط عبارتند از:

??هموفیلی :  بیماری که از لخته شدن خون جلوگیری می‌کند.

??عفونت : وجود عفونت در خون

??سرطان خون : سرطانی که بر سلول‌های خونی اثر می‌گذارد.

??کم‌خونی سلول داسی : بیماری که از حرکت آزادانهٔ گلبول‌های قرمزِ داخل سیستم گردش خون شما جلوگیری می‌کند.

??ترومبوز وریدی عمقی : وضعیتی که در رگ‌ها، خون لخته می‌شود.

??کم خونی : وضعیتی که در آن بدن شما گلبول‌های قرمز به‌اندازه کافی ندارد.

??تالاسمی : وضعیتی که بدن، هموگلوبین کافی تولید نمی‌کند.

??لنفوم : سرطانی که بر غدد لنفاوی و رگ‌ها اثر می‌گذارد.

آزمایش‌های رایج هماتولوژی کدم‌اند؟

هماتولوژی پژوهش کردن درباره خون است، به‌ویژه بر چگونگی تأثیر خون بر سلامتی یا بیماری. آزمایش‌های هماتولوژی، شامل ‌آزمایش‌هایی روی خون، پروتئین خون و اندام‌های تولیدکننده خون می‌شوند. این آزمایش‌ها می‌توانند وضعیت‌های خونی از این‌ دست را ارزیابی کنند:

هماتولوژی

برخی از آزمایش‌های هماتولوژی

آزمایش‌ها می‌توانند همیشگی و منظم باشند یا ممکن است برای تشخیص وضعیتی جدی در شرایط اضطراری، از آن‌ها کمک خواست. در بیشتر موقعیت‌ها، نتایج آزمایش خون، ارزیابی دقیقی از وضعیت بدن می‌دهد و همچنین از چگونگی تأثیرات داخلی و خارجی که بر سلامت بیمار اثر می‌گذارند.

آزمایش کامل شمارش خون

آزمایش شمارش کامل خون یا FBC آزمایشی همیشگی است که سه جزء مهم یافته شده در خون را ارزیابی می‌کند:

سلول‌های گلبول سفید، سلول‌های گلبول قرمز و پلاکت‌ها. دلایل زیادی برای انجام این آزمایش وجود دارد اما دلایل رایج، از این قبیل‌اند: عفونت، کم‌خونی و بیماری‌های مشکوک به هماتو-انکولوژیک.

آزمایش گلبول‌های سفید خون (WBC)

گلبول‌های سفید مسئول همیاری در فرایند دفاع بدن در مبارزه با بیماری‌ها و امراض هستند. دانستن اینکه چه تعداد گلبول سفید در خون وجود دارد، می‌تواند سنجشی گران‌بها برای تشخیص و درمان گستره‌ای از بیماری‌ها باشد. افزایش تعداد این سلول‌ها در افرادی که با عفونت مبارزه می‌کنند یا از کم‌خونی رنج می‌برند، رایج است.

آزمایش هموگلوبین

بدون هموگلوبین، اکسیژن نمی‌تواند در بدن بچرخد. این پروتئینِ غنی از اکسیژن، برای زندگی کردن حیاتی است، اما به علت شرایطی ممکن است کم‌ و‌ زیاد شود. کم‌آبی، نارسایی احتقانی قلب و بیماری انسداد مزمن ریوی همگی باعث افزایش میزان هموگلوبین می‌شوند حال‌ آنکه از دست داد خون، کم‌خونی، بیماری کبد و لنفوم نتیجهٔ کاهش آن است.

هماتوکریت و پلاکت‌ها

هماتوکریت یا HCT، همان‌گونه که در گرو‌های پزشکی شناخته‌شده است، نسبت پلاسما به گلبول‌های قرمز خون است. پلاسما مسئول اجزای مایع در خون است. آزمایش HCT معمولاً زمانی انجام می‌شود که سطح هیدراتسیون ( ترکیب‌شدگی با آب) و کم‌خونی، مشکوک به ایجاد مشکل باشد. سطح HCT به‌اندازه میزان هموگلوبین می‌تواند تأثیر بگیرد.

اگر پزشکان به کم‌خونی مشکوک شدند، طبیعی است که در آن‌ واحد آزمایش‌های گلبول‌های قرمز، هموگلوبین و هموتراتیک را انجام دهند.

پلاکت‌های خون هم مسئول لختگی خون هستند. بدون آن‌ها، خونریزی زخم ادامه می‌یابد و برای قطع کردن جریان خون به مراقبت‌های فوری پزشکی نیاز می‌شود. سطح بالای پلاکت می تواند نتیجه شرایط التهابی مانند ضربه‌های ناگهانی، عفونت حاد و تعدادی از سرطان‌های بدخیم باشد. کاهش سطح پلاکت‌ها به علت کم‌خونی، اختلال‌های انعقادی مثل کم‌خونی سلول داسی، مسمومیت با الکل و عفونت است.

آزمایش کمبود ویتامین B12

کمبود ویتامین B12 باعث می‌شود که بیمار احساس خستگی، ضعیف و بی انرژی داشته باشد. یک آزمایش خون ساده مشخص می‌کند که آیا سطح ویتامین B12 کاهش‌یافته یا خیر. این ویتامین برای سلامت گلبول‌های خون و رشته‌های عصبی و DNA پایدار ضروری است. اگر کمبودی مشخص شود، کنترل این وضعیت با مصرف مکمل، تغییراتی در رژیم غذایی و تزریق ویتامین آسان است.

آزمایش غربالگری عفونت غدد لنفاوی

مونو نوکلئوز عفونی که به عفونت غدد لنفاوی مشهور است، با ویروس اپستین بار ایجاد می‌شود. این بیماری می‌تواند وضعیتی جدی و بسیار مسری باشد. آزمایش مونو نوکلئوز مسئول یافتن‌ آنتی‌بیوتیک‌هایی است که دستگاه ایمنی بدن در هنگام مبارزه با عفونت تولید می‌کند.

آزمایش قند خون

آزمایش قند خون انجام می‌شود تا نشان دهد که بیمار تا چه حد قادر بوده در طول چند ماه دیابت خود را کنترل کند. این آزمایشی سریع برای نشان دادن میزان گلوکوز در خون نیست. اما آزمایشی بسیار دقیق است و هرگز نباید جایگزین آزمایش روزانه و همیشگی قند شود.

آزمایش کلسترول

میزان بالای کلسترول با بیماری‌های قلبی و دیگر  شرایط کشندهٔ بالقوه تا مدتی مرتبط بوده است. آزمایش کلسترول پزشک را آگاه می‌کند که آیا بیمار باید برای کاهش کلسترول اقدامی کند و آیا درمان‌های بعدی نیاز است یا خیر. خود آزمایش خون، دربرگیرندهٔ آزمایشِ کلی کلسترول، کلسترول LDL (بد)، کلسترول HDL (خوب)، تری گلیسیرید و ضریب خطر بیمار است.

ارائه مشخصاتی درباره کلیه‌ها

کلیه‌ها مسئولیت مدیریت پسماند‌های زیاد و پاک‌سازی بدن را بر عهده دارند. مشخصات کلیه‌ها می‌تواند تصویری آنی از عملکرد کلیه‌ها ارائه دهند. آزمایش خون شامل آزمایش میزان کراتین و نیتروژن اوره خون است که هر دو برای عملکرد سالم کلیه‌ها هستند.

آزمایش گلبول‌های قرمز خون (RBC)

افزایش تعداد گلبول‌های قرمز خون می‌تواند به علت کم‌آبی، استرس و اضطراری یا نارسایی مغز استخوان باشد. کم شدن این سلول‌ها ممکن است نتیجهٔ شیمی درمانی، بیماری‌های التهابی مزمن، از دست دادن خون یا انواع سرطان باشد.

کار متخصص خون چیست؟

هماتولوژیست‌ها روش‌های درمان، معالجه و شیوه‌های زیاد دیگری را که با خون و مغز استخوان مرتبط باشد، انجام می‌دهند. به طور خلاصه می توان گفت که هماتولوژیست‌ها کارهای زیر را انجام می‌دهند:

به دلیل اینکه بیماری‌های خونی تقریباً می‌توانند بر هر ناحیه‌ای از بدن اثر گذارند، معمولاً متخصص خون با متخصصان پزشکی دیگر همکاری می‌کند، خصوصاً با متخصصان داخلی، آسیب شناسان، رادیولوژیست‌ها و انکولوژیست‌ها.

هماتولوژیست‌ها کودکان و بزرگ‌سالان را معالجه می‌کنند. آن‌ها ممکن است در بیمارستان، مراکز درمانی یا آزمایشگاه‌ها فعالیت کنند.

متخصص کلیه

چه زمان به نفرولوژیست ( متخصص کلیه ) مراجعه کنم؟

پژوهش‌ها نشان می دهند که تأخیر در مراجعه به متخصص کلیه خطر حاد شدن بیماری یا حتی مرگ را افزایش می‌دهد؛ بنابراین یافتن پاسخ سوالات زیر از اهمیت زیادی برخوردار است.

بیماری هایی که توسط نفرولوژیست درمان می شوند

متخصص کلیه از افرادی مراقبت می‌کند که تعدادی از بیماری‌های کلیه از این‌ دست را دارند:

آسیب حاد کلیه

بیماری آسیب حاد کلیه به حمله سریع بیماری کلیه گفته می‌شود که غالباً به شرایطی همچون ضربه عصبی (که پرفیوژن خونِ کلیه را کاهش می‌دهد)، بی‌آبی بدن یا مشکلات کلیه مربوط به عمل جراحی مربوط است.

نارسایی مزمن کلیه

نارسایی کلیه در پزشکی به شرایطی گفته می شود که در آن کلیه نتواند به طور لازم عمل کند و به معنای کاهش شدید عملکرد کلیه است.

سنگ کلیه

سنگ کلیه، جسم سخت و در اندازه های متفاوتی است که از کانی‌های موجود در ادرار تشکیل شده است. سنگ های کلیه به‌طور معمول در کلیه ها تشکیل می‌شوند و بوسیله ی ادرار از بدن خارج می شوند.

عفونت‌های کلیه (پیلونفریت)

اصطلاح «عفونت مجاری ادرار» به طیفی از شرایط گفته می‌شود: از ورود باکتری به ادرار، به عفونت علامت‌دار مثانه، به عفونت کلیه‌ها (پیلونفریت).

گستره ی وسیعی از مشکلات پزشکی وجود دارد که می‌تواند به روش‌های گوناگونی روی کلیه‌ها تأثیر گذارد. برخی از رایج‌ترین شرایطی که باعث نارسایی کلیه می‌شوند عبارت‌اند از:

بیماری مزمن کلیه بر اساس شدتش با ۵ سطح توصیف می‌شود. اولین سطح بیماری نارسایی کلیه، بیماری خفیف است درصورتی‌که سطح پنجم بیماری نارسایی کلیوی معمولاً نشان می‌دهد که دیالیز یا عمل پیوند کلیه نیاز است.

پزشکان کلیه، علاوه بر کنترل بیماری‌های کلیه (تلاش برای بهبود شرایط یا جلوگیری از بدتر شدن آن)، غالباً نشانه‌های بیماری که مرتبط با بیماری کلیه است را کنترل می‌کنند؛ مثل اختلال الکترولیت (به‌ویژه مشکلات میزان پتاسیم) و فشارخون بالا.

کلیه

علائم بیماری کلیه چگونه است؟

به‌منظور فهم رایج‌ترین علائم بیماری کلیه، مرور ساختار و عملکرد کلیه‌ها مفید است. کلیه‌های شما در پهلو‌ها، نزدیک ستون فقرات قرارگرفته‌اند. آسیب به کمر یا قسمت پایینی دیافراگم باعث آسیب دیدن کلیه‌ها می‌شود.

کلیه‌ها چندین عمل مهم را انجام می‌دهند که عبارت‌اند از: تصفیه خون به‌منظور از بین بردن سموم، نگه‌داشتن میزان مناسبی از الکترولیت‌ها (مثل سدیم و پتاسیم) برای حفظ عملکرد صحیح سلول‌هایتان و متعادل نگه‌داشتن سطح مایعات بدن.

اگر بدنتان بی‌آب شد، نخست، کلیه‌ها برای بازیابی وضعیت مایعات بدن به کار می‌افتند، اما آسیب‌های کلیه ممکن است با بی‌آبی طولانی‌مدت یا شدید رخ دهند. اگر کلیه‌های شما درست‌ کار نمی‌کنند ممکن است که میزان سدیم و پتاسیم بدنتان تغییر کند. مشکلات الکترولیتیِ بیماری کلیه می‌تواند جدی باشد زیرا میزان دقیقی از پتاسیم برای عملکرد صحیح قلب ضروری است، بیماری‌ کلیه ممکن است نتیجه ضربان غیرطبیعی قلب باشد.

فشارخون غیرطبیعی، چه بالا چه پایین، منجر به بیماری کلیه می‌شود. آسیب کلیه، به نوبه خود می‌تواند باعث بروز مشکلاتی در گردش فشارخون شما شود.

همچنین کلیه‌ها مسئول ترشح هورمونی هستند که با تولید گلبول‌های قرمز خون سروکار دارد. به همین دلیل، بیماری کلیه باعث بروز کم‌خونی و میزان کم گلبول‌های قرمز خون می‌شود.

برخی از افراد مشکلات مجاری ادرار، مثل دشواری در ادرار کردن، دارند. گاهی اوقات افراد پهلو‌‌درد هم دارند که این موضوع به دلیل محل قرار گرفتن کلیه‌ها است. سنگ‌های کلیه خبر آمدن خود را با درد شدید پهلو اعلام می‌کنند، این درد شبیه درد زایمان است اما می‌تواند بدون درد هم باشد.

علائم معمولی یا مبهم رایج‌اند و دلیلی مبنی بر این هستند که چرا باید به پزشک مراجعه کنید حتی اگر نمی‌توانید علائم بیماری‌تان را دقیقاً مشخص کنید. این نشانه‌ها از این قبیل‌اند: خستگی مفرط، بی‌خوابی یا مزه تلخی در دهان.

در اوایل بیماری کلیه و گاهی حتی در بیماری پیشرفته کلیه، ممکن است که افراد نشانه‌های کمی داشته باشند. در حقیقت، رایج‌ترین علامت بیماری کلیه، بی علامتی مطلق است.

بیماری های کلیوی چگونه تشخیص داده میشوند؟

آزمایش‌های مختلفی وجود دارد که برای نمایش دادن یا دنبال کردن مشکلات کلیه می‌توان انجام داد. این آزمایش‌ها از این قبیل‌اند: آزمایش خون مثل BUN (نیتروژن اوره خون)، CR (کراتین) و GFR (میزان تصفیه گلومرولی)، آزمایش ادرار (خصوصاً جستجو برای وجود پروتئین در ادرار) و آزمایش‌های عکس‌برداری مثل CT ،MRI و IVP.

چه زمانی به متخصص کلیه مراجعه کنیم؟

بهترین زمانِ مراجعه به متخصص کلیه بسته به شرایط خاص شما، کاملاً متفاوت است. گفته می‌شود که شما در مطلوب‌ترین وضع، هنگامی‌که میزان کراتین بدن آن‌قدرها بالا است که CCKD سطح ۴ خوانده می‌شود، باید به پزشک مراجعه کنید. این به معنای GER کمتر از ۳۰ است.

دیدن نفرولوژیست ( متخصص کلیه ) حیاتی است. پژوهش‌های پزشکی متعددی به‌وضوح ثابت کرده‌اند بیمارانی که دیر به متخصص مراجعه کرده‌اند احتمال مرگ یا تشدید بیماری به دیالیز در آن‌ها بالا‌تر بوده است.

عوامل خطرزای در ایحاد بیماری های کلیه کدام است؟

به دلیل این‌که بیماری کلیه می‌تواند پیش از بروز علائم جدی شود، داشتن شاخص بالای تردید و آگاهی از شرایط مهم است، تا شما را برای رویارویی با بیماری کلیه مهیا کند. افرادی که در معرض خطر بالای ابتلا به بیماری کلیه قرار دارند مشمول افرادی با  این بیماری‌ها می‌شوند:

بیماری کلیه چگونه درمان می شود؟

درمان‌های بیماری کلیه بر اساس دلایلی خاص، متفاوت‌اند.  هنگامی‌که عملکرد کلیه به‌شدت پایین می‌آید، شخص ممکن است برای نارسایی کلیه به دیالیز یا پیوند کلیه نیاز پیدا کند.

حامی کلیه‌های خودتان باشید

وقتی باید با بیماری کلیه زندگی کنید، هنگامی‌که GFR شما به‌طور مزمنی به مراحل پیشرفته کاهش‌یافته، بهبودی حاصل نمی‌شود. پس باید بر پیشگیری آن تأکید کرد. دفعه بعد که برای دیدن پزشکتان رفتید حتماً با او درباره نتایج GFR خود صحبت کنید و بپرسید که آیا باید به متخصص مراجعه کنید یا نه.

بهترین زمان برای مراجعه به متخصص کلیه بسته به نوع عملکرد کلیه‌تان، شرایط خاص کلیه و عوامل خطرزا، متفاوت است. به نظر می‌رسد که زمان مراجعه به نفرولوژیست ( متخصص کلیه ) باید با در نظر گرفتن Cr بیش‌ازحد (سطح ۴) و یا GFR کمتر از ۳۰ صورت گیرد، اما بعضی افراد خیلی زودتر باید نزد پزشک بروند. به علت این‌ که مشاوره‌های به‌موقع با نفرولوژیست به حیات فرد مرتبط است، بهتر است پیش از آن‌که دیر شود برای مراجعه به یکی از این پزشکان پیش‌قدم شوید.

سرطان دهانه رحم

آیا سرطان دهانه رحم (سرطان سرویکس) درمان قطعی دارد؟

 انواعی از ویروس پاپیلومای انسانی یا HPV، نقشی اساسی در ایجاد بیشتر انواع سرطان دهانه ی رحم بازی می‌کنند. این ویروس‌ها از طریق روابط جنسی منتقل می‌شوند.

وقتی افراد در معرض ویروس پاپیلومای انسانی قرار می‌گیرند، سیستم ایمنی بدن به طور معمول به مقابله با ویروس می‌پردازد و آن را شکست می‌دهد. با این وجود در درصد کمی از افراد، ویروس برای مدت زیادی زنده می‌ماند و موجب به راه افتادن روندی می‌شود که سلول‌های دهانه رحم را سرطانی می‌کند.

افراد می‌توانند ریسک ابتلای خود به سرطان دهانه رحم را با انجام معاینات (تست پاپ اسمیر) و دریافت واکسن ویروس پاپیلومای انسانی کاهش دهند.

علائم سرطان دهانه رحم و واژن

مراحل اولیه سرطان دهانه ی رحم معمولا هیچ علامت یا نشانه ای به همراه ندارد. علائم و نشانه‌هایی که افراد با انواع پیشرفته تر سرطان دهانه رحم تجربه می‌کنند عبارتند از:

چه زمانی برای سرطان سرطان سرویکس به پزشک مراجعه کنم؟

اگر با علائم یا نشانه‌هایی مواجه شدید که شما را نگران می‌کنند، حتما به پزشک معالج خود مراجعه کنید.

علت سرطان دهانه رحم در زنان

سرطان دهانه ی رحم زمانی رخ می‌دهد که سلول‌های سالم دهانه رحم شروع به تغییر (جهش) می‌کنند، این جهش‌ها معمولا در DNA این سلول‌ها رخ می‌دهد. DNA سلول‌ها شامل دستوراتی هستند که نحوه فعالیت سلول را مشخص می‌کنند.

سلول‌های سالم با سرعت مشخصی رشد می‌کنند و افزایش می‌یابند، و در زمان مشخصی نیز از بین می‌روند. جهش در سلول‌ها باعث می‌شود رشد و افزایش سلول‌ها خارج از کنترل شود و در زمان مشخص نیز مرگ سلول اتفاق نیافتد. جمع شدن سلول‌های غیرعادی موجب ایجاد توده (تومور) در بدن افراد می‌شود.

 سلول‌های سرطانی به بافت‌های نزدیک منتقل می‌شوند و می‌توانند از یک توده گسترش پیدا کنند و در نقاط دیگر بدن رشد کنند، به این پدیده متاستاز گفته می‌شود.

در حال حاضر علت ریشه ای بروز سرطان دهانه رحم مشخص نیست، با این حال شواهد نشان می‌دهند که ویروس پاپیلومای انسانی نقش کلیدی در ایجاد سرطان دهانه رحم دارد.

ویروس پاپیلومای انسانی مشکلی بسیار رایج است و بیشتر افرادی که به این بیماری دچار می‌شوند، درگیر سرطان نمی‌شوند. این بدان معنی است که عوامل دیگری نظیر محیط و سبک زندگی نیز در ابتلا به بیماری سرطان دهانه رحم موثر هستند.

انواع سرطان دهانه رحم

نوع سرطانی که فرد به آن مبتلا می‌شود در تعیین مسیر بیماری و درمان احتمالی آن موثر است. انواع اصلی سرطان دهانه ی رحم (سرطان سرویکس) عبارتند از:

سرطان سلول سنگ فرشی (فلسی)

این نوع از سرطان دهانه رحم در سلول‌های باریک و مسطح (سلول‌های سنگ فرشی) بخش بیرونی دهانه رحم رخ می‌دهد. این سلول‌ها به سمت واژن هدایت می‌شوند. بیشتر موارد ابتلا به سرطان دهانه رحم شامل سرطان سلول‌های سنگ فرشی می‌شوند.

آدنوکارسینوما

این نوع از سرطان دهانه رحم در سلول‌های ردیفی غدد که در کانال دهانه رحم وجود دارند ایجاد می‌شود.

مراحل سرطان دهانه رحم

تعیین مرحله سرطان دهانه رحم

اگر پزشک به این تشخیص برسد که بیمار با سرطان سرویکس درگیر است، آزمایش‌های بیشتر برای تعیین مرحله بیماری تجویز می‌کند. این مرحله به پزشک کمک می‌کند بهترین درمان مناسب با فرد را پیشنهاد نماید. تعیین مرحله بیماری معمولا شامل فعالیت‌های بعدی می‌شود:

درمان سرطان دهانه ی رحم

درمان سرطان دهانه رحم به چند عامل مختلف بستگی دارد. مواردی نظیر مرحله بیماری، مشکلات سلامتی فرد و ترجیحات وی، در انتخاب روش درمانی موثر هستند.

جراحی، پرتودرمانی، شیمی درمانی یا ترکیبی از این سه روش می‌تواند برای درمان سرطان دهانه رحم به کار رود. در عین حال روش‌های دیگری نیز وجود دارند که در ادامه شرح داده می‌شوند.

عمل جراحی سرطان دهانه رحم

سرطان دهانه رحم در مراحل اولیه معمولا با جراحی درمان می‌شوند. این که چه روشی برای فرد مناسب است، به اندازه سرطان، مرحله بیماری و تمایل فرد به بارداری در آینده بستگی دارد. گزینه‌هایی که در اختیار افراد هستند شامل موارد زیر می‌شوند:سرطان دهان

👈جراحی جهت برداشتن سلول‌های سرطانی

برای انواع کوچک سرطان دهانه ی رحم، برداشتن سلول‌های سرطانی با بیوپسی مخروطی گزینه مطلوبی برای بیماران است. این درمان شامل برداشتن تکه ای مخروطی شکل از بافت دهانه رحم می‌شود، اما باقی دهانه رحم را دست نخورده باقی می‌گذارد. افرادی که با این روش درمان می‌شوند می‌توانند در آینده باردار شوند.

👈جراحی برای برداشتن دهانه رحم ( تراکلکتومی )

مراحل اولیه سرطان دهانه رحم می‌تواند با کمک روش رادیکال تراکلکتومی درمان شود. در این روش دهانه رحم و بافت‌های اطراف آن برداشته می‌شوند. در این حالت رحم دست نخورده باقی می‌ماند و بدین ترتیب افراد می‌توانند در آینده نیز باردار شوند.

👈جراحی برداشتن دهانه رحم و رحم ( هیسترکتومی )

بیشتر بیماران مراحل اولیه سرطان دهانه رحم با کمک هیسترکتومی رادیکال درمان می‌شوند. این عمل شامل برداشتن دهانه رحم، رحم، بخشی از واژن و گره‌های لنفاوی اطراف نیز می‌شود. هیسترکتومی می‌تواند مراحل اولیه سرطان دهانه رحم را درمان کند و مانع از عود کردن مجدد این بیماری شود. اما برداشتن رحم در این روش، باردار شدن در آینده را غیرممکن می‌کند.

هیسترکتومی حداقل تهاجمی نیز یکی از گزینه‌های در اختیار بیماران محسوب می‌شود. این روش شامل انجام برش‌هایی کوچک در شکم می‌شود و یکی از گزینه‌های افراد در مراحل اولیه سرطان دهانه رحم به حساب می‌آید. افرادی که با این روش درمان می‌شوند با سرعت بیشتری بهبود پیدا می‌کنند و زمان کمتری را در بیمارستان بستری می‌شوند.

اما بعضی از پژوهش‌ها در کارآمدی این روش در مقایسه با نوع سنتی تردید دارند. بدین ترتیب در انتخاب درمان مطلوب برای سرطان دهانه رحم، مشورت در مورد تمامی گزینه‌ها، مزیت‌ها و معایب آنها با پزشکان معالج اهمیت زیادی دارد.

پرتودرمانی سرطان دهانه رحم

پرتودرمانی (رادیوتراپی) از پرتوهای انرژی قدرتمند نظیر اشعه ایکس یا پروتون‌ها برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. پرتو درمانی معمولا در کنار شیمی درمانی به عنوان درمان اصلی سرطان دهانه رحم رشد یافته (با درجه پیشرفت بالاتر) به کار می‌رود.

در بعضی از بیماران، استفاده از پرتودرمانی پس از جراحی تجویز می‌شود، این بیماران با ریسک بازگشت سرطان مواجه هستند و با این روش از گسترش سلول‌های سرطانی در آینده جلوگیری می‌شود. پرتودرمانی می‌تواند به شکل‌های زیر استفاده شود:

پرتو درمانی بیرونی

در این روش تشعشعات پرتودرمانی در بیرون از بدن به ناحیه سلول‌های سرطانی هدایت می‌شود.

پرتو درمانی بیرونی

در این روش دستگاهی که با مواد رادیو اکتیو پر شده است، درون واژن قرار داده می‌شود، این عمل معمولا تنها برای چند دقیقه انجام می‌گیرد (براکی تراپی).

استفاده همزمان از روش درونی و بیرونی

اگر فرد وارد دوران یائسگی خود نشده باشد، پرتو درمانی می‌تواند این فرآیند را تسریع کند. اگر بیمار بخواهد در آینده و پس از پرتودرمانی باردار شود، بهتر است موضوع را با پزشک خود در میان بگذارد تا بتواند از روش‌های نگهداری تخمک‌ها پیش از شروع درمان استفاده کند.

شیمی درمانی سرطان دهانه رحم

شیمی درمانی نوعی درمان دارویی است که از مواد شیمیایی برای کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. این درمان معمولا از طریق وریدی یا قرص به بیمار داده می‌شود. گاهی نیز از هر دو روش به صورت همزمان استفاده می‌شود.

برای انواع پیشرفته تر از سرطان دهانه رحم، دوزهای پایین شیمی درمانی در کنار پرتودرمانی به کار می‌روند، زیرا شیمی درمانی می‌تواند آثار درمانی پرتودرمانی را تقویت کند. دوزهای بالاتر شیمی درمانی می‌توانند برای کمک به کنترل علائم انواع بسیار پیشرفته تر سرطان به کار برده شوند.

دارو رسانی هدفمند

درمان دارو رسانی هدفمند بر نقاط ضعف موجود در سلول‌های سرطانی متمرکز است. با هدف قرار دادن این بخش از سلول‌های سرطانی، دارورسانی هدفمند می‌تواند این سلول‌ها را از بین ببرد. درمان دارورسانی هدفمند معمولا در کنار شیمی درمانی استفاده می‌شود. این گزینه معمولا برای انواع پیشرفته سرطان دهانه رحم کاربرد بیشتری دارد.

 ایمونوتراپی سرطان دهانه رحم

ایمنی درمانی یا ایمونوتراپی نوعی درمان دارویی است که به سیستم ایمنی برای مقابله با سلول‌های سرطانی کمک می‌کند. سیستم ایمنی بدن افراد در مقابله با سلول‌های سرطانی قادر به حمله نیست، زیرا این سلول‌های سرطانی پروتئین‌هایی را تولید می‌کنند که آنها را در مقابل سیستم ایمنی غیرقابل شناسایی می‌کنند. ایمنی درمانی یا ایمونوتراپی به وسیله ایجاد مزاحمت در این فرآیند به سیستم ایمنی بدن کمک می‌کند. در سرطان دهانه رحم، ایمونوتراپی برای انواع پیشرفته و زمانی که روش‌های دیگر به خوبی عمل نمی‌کنند تجویز می‌شود.

مراقبت‌های تسکینی

مراقبت‌های تسکینی نوعی مراقبت دارویی ویژه هستند که به تسکین درد و کاهش علائم موارد شدید بیماری کمک می‌کنند. متخصصان مراقبت‌های تسکینی با بیمار، خانواده وی و پزشکان همکاری می‌کنند تا بدین ترتیب پشتیبانی بیشتری برای درمان و مراقبت‌های فرد ایجاد کنند.

زمانی که مراقبت‌های تسکینی در کنار درمان‌های مناسب دیگر به کار برده شوند، افراد مبتلا به سرطان احساس بهتری خواهند داشت و مدت زمان زندگی آنها نیز افزایش می‌یابد.

مراقبت‌های تسکینی معمولا توسط تیمی از پزشکان، پرستاران و متخصصان دیگر فراهم می‌شوند. تیم‌های ارائه دهنده این خدمات با هدف بهبود کیفیت زندگی بیماران سرطانی و خانواده‌های آنها فعالیت می‌کنند. این شکل از مراقبت‌ها در کنار درمان‌های دیگر برای بیمار تجویز می‌شوند تا اثرگذاری درمان را به حداکثر برسانند.

تست های سرطان دهانه رحم

غربالگری سرطان دهانه رحم

تست‌های غربالگری می‌توانند به شناسایی سرطان سرویکس و سلول‌های پیش سرطانی کمک کنند. اغلب دستورالعمل‌ها توصیه می‌کنند که غربالگری سرطان سرویکس و تغییرات سلول‌های پیش سرطانی از سن 21 سالگی آغاز شود. تست‌های غربالگری عبارتند از:

تشخیص سرطان دهانه رحم با پاپ اسمیر

در آزمایش پاپ، پزشک به خراشیدن و برداشتن سلول‌ها از دهانه رحم می‌پردازد. این سلول‌ها به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند و در آن جا مورد بررسی قرار می‌گیرند. آزمایش پاپ یا پاپ اسمیر می‌تواند وجود سلول‌های غیرعادی در دهانه رحم را مشخص کند. این آزمایش همچنین سلول‌های سرطانی و سلول‌هایی که خطر بروز سرطان دهانه رحم را افزایش می‌دهند را شناسایی می‌کند.

تست DNA ویروس پاپیلومای انسانی

تست DNA ویروس پاپیلومای انسانی شامل بررسی سلول‌های نمونه برداری شده از دهانه رحم می‌باشد. این تست وجود عفونت به هر نوع ویروس پاپیلومای انسانی که می‌تواند موجب ایجاد سرطان دهانه رحم شود را مشخص می‌کند.

در چنین شرایطی برای استفاده از روش‌های غربالگری، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

تشخیص سرطان دهانه رحم

اگر پزشک به بیماری سرطان دهانه رحم مشکوک شود، روال معاینه دقیق تری را آغاز می‌کند. در این شرایط از یک ابزار بزرگ نمایی ویژه (کلونوسکوپ) برای بررسی سلول‌های غیرعادی استفاده می‌شود. در بررسی کلونوسکوپی، پزشک نمونه‌هایی از سلول‌های دهانه رحم بر می‌دارد و این نمونه‌ها را به آزمایشگاه ارسال می‌کند. برای برداشت بافت، پزشک ممکن است از روش‌های زیر استفاده کند:

نمونه برداری یا بیوپسی پانج
 این روش شامل استفاده از یک ابزار تیز برای بریدن نمونه‌های کوچکی از بافت دهانه رحم می‌شود.

کورتاژ اندوسرویکال
در این روش از ابزاری کوچک و قاشق مانند (کورت) یا برسی باریک برای خراشیدن بافت نمونه از دهانه رحم استفاده می‌شود.

اگر نتایج حاصل از نمونه برداری بافت‌ها نگران کننده باشد، پزشک ممکن است به تجویز یکی از تست‌های زیر بپردازد:

استفاده از نوعی حلقه سیم الکتریکی
در این روش از یک سیم الکتریکی با ولتاژ پایین برای برداشت نمونه بافت کوچکی استفاده می‌شود. به طور معمول این روش با کمک بی حسی موضعی و در مطب پزشکان انجام می‌شود.

بیوپسی مخروطی
این روش به پزشک اجازه می‌دهد به نمونه برداری از لایه‌های عمیق تر سلول‌های دهانه رحم بپردازد. بیوپسی مخروطی معمولا در بیمارستان و با بیهوشی کامل انجام می‌شود.

عمل لوزه

عمل لوزه (تانسیلکتومی) چگونه انجام می شود؟

 لوزه ها در به دام انداختن میکروب ها از جمله انواع ویروس ها و باکتری ها کمک کرده و از ورود این موارد از طریق دهان و بینی به داخل بدن جلوگیری می کنند. لوزه ها دارای سه نوع متفاوت هستند که عبارتند از:

لوزه ها با گذشت زمان از نظر اندازه تغییر کرده و معمولا در دوران کودکی در بزرگترین اندازه خود قرار دارند. این اندازه در اواخر نوجوانی و رسیدن به بزرگسالی کاهش می یابد.

کودکان به طور ویژه ای مستعد ابتلا به عوارض ناشی از بزرگی بیش از حد لوزه ها هستند، سختی تنفس از جمله این عوارض است. در جراحی لوزه ها معمولا لوزه های کامی برداشته می شوند. در این مقاله، علاوه بر توضیح دلایل احتمالی نیاز به جراحی لوزه، چگونگی فرایند و دوره بهبودی نیز بیان می شود.

جراحی لوزه یا تانسیلکتومی چیست؟

جراحی لوزه فرایندی برای برداشت لوزه ها است. لوزه ها دو غده کوچک در پشت حلق هستند. این غدد میزبان گلبول های سفید خون بوده و بدین روش به مقابله با عفونت ها کمک می کنند.

با این حال، گاهی اوقات خود لوزه ها نیز به عفونت مبتلا می شوند. تانسیلیت (التهاب لوزه) یک عفونت لوزه ای است که می تواند سبب تورم لوزه ها و ایجاد گلو درد شود. بروز مکرر تانسیلیت یا التهاب لوزه می تواند دلیلی برای انجام جراحی برداشت لوزه باشد.

علائم دیگر تانسیلیت شامل تب، مشکل در بلع و تورم غدد اطراف گردن می شود. امکان دارد پزشک در هنگام معاینه، قرمز شدن گلو و وجود یک لایه سفید یا زرد رنگ را بر روی لوزه ها مشاهده کند.

گاهی اوقات، تورم به صورت خود به خود از بین می رود. در موارد دیگر امکان دارد به مصرف دارو های آنتی بیوتیک و انجام جراحی لوزه نیاز باشد. این جراحی می تواند با هدف درمان مشکلات تنفسی همچون خر و پف شدید و آپنه خواب انجام شود.

چه کسانی به جراحی لوزه نیاز دارند؟

التهاب لوزه و نیاز به جراحی لوزه در میان کودکان نسبت به بزرگسالان شایع تر است. با این حال، افراد در هر سنی می توانند مشکلاتی را در ارتباط با لوزه های خود تجربه کرده و به انجام جراحی نیاز داشته باشند. یک بار ابتلا به التهاب لوزه به معنای نیاز به جراحی آن نیست. جراحی معمولا یک گزینه درمانی برای افرادی است که اغلب به دلیل التهاب لوزه یا گلودرد استرپتوکوکی بیمار هستند. در صورت موارد زیر افراد باید درباره نیاز خود به انجام جراحی لوزه با پزشک مشورت کنند:

جراحی لوزه می تواند برای درمان دیگر مشکلات پزشکی نیز به کار رود. از جمله این مشکلات می توان به موارد زیر اشاره کرد:

التهاب لوزه

اقدامات لازم قبل از انجام عمل لوزه

دو هفته قبل از جراحی، مصرف دارو های ضد التهاب را متوقف کنید. این نوع دارو ها شامل آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن می شوند. دارو های این دسته می توانند خطر خونریزی حین و بعد از جراحی را افزایش دهند. بیماران باید مصرف هر گونه داروی پزشکی، گیاهان دارویی یا ویتامین ها را با پزشک خود در میان بگذارند.

از شب قبل از عمل ناشتا باشید. ناشتا بودن به معنای اجتناب از خوردن و آشامیدن است. خالی بودن معده احتمال دچار شدن به حالت تهوع ناشی از داروی بیهوشی یا بی حسی را کاهش می دهد.

برای دوره بهبودی خود در خانه برنامه ریزی کنند. بیمار باید با خانواده یا دوستان خود هماهنگ کنند تا پس از جراحی او را به خانه رسانده و برای چند روز اول از او مراقبت کنند. اغلب افراد هفته اول پس از جراحی را در خانه استراحت کرده و به مدرسه یا بر سر کار نمی روند.

عمل برداشت لوزه چگونه انجام میشود؟

این فرایند نزدیک به 30 دقیقه طول می کشد. برداشتن لوزه ها روش های مختلفی دارد که رایج ترین آن ها شامل موارد زیر می شوند:

بیمار قبل از انجام فرایند بیهوش شده و پزشک علاوه بر هوشیاری، عدم احساس هر گونه درد را در بیمار بررسی می کند.

آیا عمل لوزه خطرناک است؟

جراحی برداشت لوزه یک فرایند معمول و بسیار رایج است. با این حال، همانند دیگر جراحی ها با خطراتی نیز همراه می باشد که از جمله آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

مراقبت های بعد از عمل لوزه

اندکی پس از اتمام جراحی بیمار در اتاق ریکاوری یا بهبودی به هوش می آید. در این محل تیم درمانی علائم حیاتی او از جمله فشار خون و ضربان قلب را پایش می کنند. بیمار پس از ثبات یافتن وضعیت خود به همراه یک برنامه مراقبتی دقیق به خانه مرخص می شود. پزشک معمولا بر اساس نیاز فرد دارو های مسکن را تجویز یا توصیه می کند. علاوه بر مصرف دارو موارد زیر نیز می توانند در بهبودی به فرد کمک کنند:

عوارض عمل جراحی لوزه ها

جراحی برداشت لوزه با اینکه یک فرایند رایج است اما می تواند با خطراتی نیز همراه باشد. برخی عوارض احتمالی که ممکن است در حین یا پس از این فرایند رخ دهند به شرح زیر هستند: